Malia live beach festival 2013

Τα Μάλια θεωρούνται από τους Βρετανούς τουρίστες ο κατ΄εξοχή party destination για τις καλοκαιρινές διακοπές τους.

Παιδιά ηλικίας  16 και 20 ετών ταξιδεύουν στα Μάλια για να απολαύσουν την απόλυτη αναρχία στην παροχή ποτών μακριά από την όποια επιτήρηση των γονιών τους και από τους αστυνομικούς περιορισμούς που υπάρχουν στην χώρα τους.

Τα παρατράγουδα της άναρχης παροχής ποτών  σε αυτά τα νεαρά παιδιά στα Μάλια είναι λίγο πολύ γνωστά όπως επίσης και τα αποτελέσματα αυτής της αναρχίας που αποτελεί πονοκέφαλο για την πλειοψηφία των κατοίκων των Μαλίων.

Εδώ δεν θα ασχοληθούμε τώρα με αυτά, που άλλωστε τα έχουμε θίξει με τις δύο προηγούμενες αναρτήσεις μας και παλαιότερα. Θα σας παρουσιάσουμε  όμως φωτογραφίες και video από  ένα καλλιτεχνικό γεγονός , που δυστυχώς επισκιάστηκε ειδησεογραφικά από τον θάνατο ενός βρετανού έγχρωμου τουρίστα 19 ετών σε μια συμπλοκή ομοεθνών του στις 3 τα ξημερώματα της 23^ης Ιουλίου.

Πρόκειται για το πολυδιαφημισμένο στην Βρετανία Malia live beach festival 2013 στο Pleasure Beach Bar που συγκέντρωσε πλήθος τουριστών μέσα στο υπαίθριο χώρο του και έγινε στις 22 Ιουλίου.

Οι φωτογραφίες είναι του Κων/νου Γραικιώτη ενώ το video αναρτήθηκε στο youtube από το MALIA TV. 

Μάλια: ένας τόπος, δύο διαφορετικές όψεις

  Φωτογραφία: Κων/νος Γραικιώτης

 Όταν ένας δημοσιογράφος σκέπτεται να γράψει ένα κείμενο για τα Μάλια, το πρώτο πράγμα που συνήθως του έρχεται στο μυαλό είναι οι «εικόνες φρίκης και ντροπής» που παρουσιάζει σε καθημερινή βάση το όμορφο αυτό χωριουδάκι, που βρίσκεται σε απόσταση μόλις 20 λεπτών με το αυτοκίνητο δυτικά της πόλης του Ηρακλείου. 

Το τελευταίο αιματηρό περιστατικό, με τα μαχαιρώματα μεταξύ νεαρών Βρετανών τουριστών ήρθε να κηλιδώσει για ακόμη μία φορά την εικόνα αυτού του τόπου.Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα; Είναι τα Μάλια, απλώς και μόνον, ένας χώρος νεολαιΐστικης τουριστικής ακολασίας, "όπου τα πάντα επιτρέπονται"; 

Έχουν γραφτεί ήδη πολλά και έχουν ειπωθεί ακόμη περισσότερα, στα οποία δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να σταθούμε. Ας γυρίσουμε τον χρόνο λίγο προς τα πίσω. Λίγες ημέρες προτού σημειωθεί αυτό το θλιβερό περιστατικό, το Free Press "Limbo", που κυκλοφορεί στην Κρήτη, δημοσίευσε στο τεύχος Ιουλίου ένα άρθρο μου σχετικά με το όμορφο Παλιό Χωριό των Μαλίων, το Χωριό των Χρωμάτων. Σας το παραθέτω παρακάτω, για να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα.

Ανακαλύπτοντας το Χωριό των Χρωμάτων
(αναδημοσίευση από το τεύχος Ιουλίου της Limbo Free Press)

του Χρήστου Θ. Παναγόπουλου

Φωτογραφίες: Μαριάννα Μηλάκη

«Αντί να προσπαθείς να αλλάξεις τον κόσμο, γίνε εσύ ο ίδιος η αλλαγή που θέλεις για τον κόσμο» (Μαχάτμα Γκάντι) 

Στα Μάλια, ένα μικρό χωριό 34 χλμ. ανατολικά του Ηρακλείου στην Κρήτη, η δύναμη της θέλησης βρήκε την τελειότερη έκφρασή της μέσα από μια ζωντανή και ιδιαίτερα ζωηρή συλλογικότητα. Μια εθελοντική ομάδα ανθρώπων, μικρή στο δέμας, αλλά με μεγάλη ψυχή αποφάσισε να αναμορφώσει μια ολόκληρη περιοχή, σε μια προσπάθεια να διατηρήσει την παραδοσιακή της οικιστική αλλά και ταυτόχρονα να περισώσει μια μοναδική αρχιτεκτονική εικόνα, η οποία μετρά ήδη περισσότερο από έναν αιώνα. 

Με μοναδικά τους όπλα το μεράκι και τη θέληση, οι “Sarpidonistas”* (σ.σ. οι απόγονοι του μυθικού βασιλιά της Λυκίας και αδελφού του Μίνωα, Σαρπηδόνα) μετέτρεψαν το πείσμα τους σε έργο και αποφάσισαν να αναπαλαιώσουν το Παλιό Χωριό των Μαλίων. Παρέκαμψαν τη βραδύτητα του κρατικού μηχανισμού, έκλεισαν τα αφτιά τους στις σύγχρονες «τηλεοπτικές Σειρήνες» που έδιναν διαρκώς μια αρνητική εικόνα για τον τόπο τους και προχώρησαν ένα βήμα παρακάτω: σπίτια και παλιά οικήματα, κτήρια που ήταν έτοιμα να σβήσουν μέσα στη λήθη του χρόνου, απέκτησαν εκ νέου ζωή. 

Στο Παλιό Χωριό έρχεσαι αντιμέτωπος με μια πρωτόγνωρη εικόνα, σχεδόν μαγική. Από τη μια πλευρά, μικρά σπίτια, γραφικά μαγαζάκια, εκκλησούλες, άλλα εγκαταλελειμμένα και άλλα όχι, με όμορφες χρωματιστές προσόψεις και μαστορεμένα πλακόστρωτα, δίνουν ένα διαφορετικό τόνο, μια άλλη οπτική του οικιστικού χώρου. Από την άλλη, άνθρωποι χαρούμενοι, ευπροσήγοροι, έτοιμοι να σε καλημερίσουν και να σε καλοδεχτούν με μια ρακή και ένα ζεστό χαμόγελο.   

Περπατώντας μέσα από τα στενά σοκάκια, με τα λουλούδια και τα όμορφα χρώματα, δεν ακούς παρά μονάχα τα βήματά σου. Νιώθεις κάτι δροσερό ήρεμο αλλά και συνάμα οικείο να σε αγκαλιάζει. Θα κάτσεις εκεί, στο καφενείο του κυρ-Γιάννη, να απολαύσεις την μπύρα σου και να ακούσεις τη μαλιώτικη «Εκκλησία του Δήμου» να μιλάει για τον τόπο και τις ομορφιές του. Θα περιδιαβείς τα σοκάκια με τις ολάνθιστες γλάστρες και τα φρεσκοβαμμένα πήλινα πιθάρια, όπου η ησυχία βασιλεύει και σε καλεί να τη γευτείς. Θα σταθείς μπροστά από την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, όπου το ανθρώπινο συναντά το θείο, το υπερβατικό, θυμίζοντάς σου πως είσαι, πάνω από όλα, Άνθρωπος (άνω θρώσκων = αυτός που βλέπει ψηλά). 

Εάν τύχει, λοιπόν, και ταξιδέψεις σε αυτά τα μέρη, μην αφήσεις το βλέμμα σου να αφομοιωθεί σε πράγματα κοινότυπα. Εκεί κάπου, στο Παλιό Χωριό, θα βρεις τους απόγονους του Σαρπηδόνα, σε ένα καλντερίμι, μια ρούγα, μια γειτονιά, ήσυχη και γεμάτη με εικόνες που βρίθουν οπτικών ερεθισμάτων. Η ανθρωπιά είναι κάπου εκεί έξω. Πάντοτε ήταν. 

Χρήσιμοι υπερσύνδεσμοι (hyperlinks): 
Email: sarpidonistas@gmail.com 

Websites: http://sarpidonistas.wordpress.com
http://www.twitter.com/sarpidonistas
http://www.flickr.com/sarpidonistas

http://www.facebook.com/sarpidonistas

---

* Ομάδα Δράσης από ευαισθητοποιημένους ανθρώπους που αγαπούν τα Μάλια! Χωρίς αρχηγούς συνδρομές και περιορισμούς, καθαρίζουν δρόμους, παραλίες,  αναπλάθουν γειτονιές. Χωρίς πολύωρες συναντήσεις και ομιλίες, αλλά με φρεσκάδα, με θέληση και προπάντων με αισιοδοξία, καλούν σε ευαισθητοποίηση.

http://ermocratis.blogspot.gr/2013/07/blog-post_26.html

ΜΑΛΙΑ : ΠΟΤΑΜΟΣ ΚΑΙ ΣΑΡΠΙΔΟΝΙΣΤΑΣ

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ

Στη παραλια του ποταμού φωτογράφιστε τις υπέροχες καινούργιες ντουζιερες! Did you take any pictures of the new hand made showers @ Potamos beach

Καλό ταξίδι παλιόφιλε Γιάννη Αλεξάκη

 

 Όταν έρχεται η στιγμή να αποχαιρετήσεις ένα παλιό και καλό φίλο οι λέξεις βγαίνουν δύσκολα καθώς δεν ξέρεις τι να πρωτοθυμηθείς και τι να γράψεις. Ο Γιάννης Αλεξάκης, ο Γιαννάκης μας ήταν ένα πρόσχαρο παιδί ένας αγαπητός καλός φίλος και είναι ο δεύτερος από την παλιοπαρέα που μας εγκαταλείπει. Πρώτα ο Δημήτρης Γόντικας (ο αγαπημένος μας Σιού) που μας άφησε πάρα πολύ νωρίς και τώρα ο καλός μου Γιάννης που ζήσαμε μαζί -και με τα άλλα παιδιά της παρέας μας- τα πιο όμορφα εφηβικά χρόνια. 

Καλό ταξίδι Γιαννάκη και θά σε θυμάμαι πάντα έτσι όπως είμασταν κάποτε νέοι. Και αφού δεν κατάφερα να είμαι έκεί να σε συνοδεύσω με όλους αυτούς που σε εκτιμούσαν και σε συνόδευσαν στην τελευταία σου κατοικία θα σε συνοδεύσω νοερά με τα αποχαιρετηστήρια κείμενα δύο άλλων φίλων σου.

Καλό ταξίδι παλιέ μου συμμαθητή και αγαπημένε μου φίλε.

Κώστας Γραικιώτης

3.6.2013

Θυμάμαι τον Γιαννάκη.

Όταν πρωτοήρθε απ την Κρήτη στο Όγδοο Γυμνάσιο. Ξεχώριζε απ την ομιλία του.

Έντονη η Κρητική προφορά. Ξεχώριζε και με τις επιδόσεις του στα μαθήματα.

Ανταγωνιστής μου μέγας στο θέμα των βαθμών. Ποιος θα ξεπεράσει ποιόν.

Πάνω απ όλα όμως καλός φίλος με αμοιβαία αισθήματα εκτιμήσεως και αλληλοσεβασμού. Μαζί στα πάρτι, στις εκδρομές  τις  σχολικές. Παρέα κι αυτός, όπως ο Αντρέας ο Ζερβός, ο Νίκος ο Αδαμόπουλος, ο Πέτρος ο Γεωργίου, ο Κώστας ο Γραικιώτης , ο Δημήτρης Γόντικας. Όμορφες στιγμές με αλληλοπειράγματα στο μεγάλο προαύλιο του Ογδόου Γυμνασίου. Στιγμές που μας τις έκλεψε ο Χρόνος.

Ο Χρόνος που σαν αγέρας σκόρπισε την παρέα όπως τα φύλλα στην άκρη του δρόμου.

Διαφορετικοί δρόμοι για τα παιδιά της  παρέας. Ο Γιάννης έγινε επιτυχημένος Οφθαλμίατρος. Ήταν αυτός που μετά από χρόνια...μου βαλε τα γυαλιά. Τότε σε ‘κείνη την συνάντηση μας γελάσαμε, αστειευτήκαμε, αναπολήσαμε και ταξιδέψαμε μαζί στο παρελθόν στα ανέμελα εφηβικά μας χρόνια.

Περίμενα ότι θα τον έβλεπα πάλι το καλοκαίρι στην Κρήτη.

Ο Γιαννάκης όμως βιάστηκε να ταξιδέψει....................

Θεοφάνης Γραικιώτης

Πένθος για τον Γιάννη Αλεξάκη.

Ενα φίλο αποχαιρετήσαμε σήμερα για το τελευταίο του ταξίδι .

Τον Γιάννη Αλεξάκη , τον εξαιρετικό επιστήμονα,τον γιατρό οφθαλμίατρο που ταλαιπωρήθηκε τους τελευταίους μήνες της ζωής του απο τον καρκίνο.

Υπήρξε επιστήμονας διεθνούς αναγνώρισης , γιατρός με μεγάλες χειρουργικές δυνατότητες που αναγνωρίστηκε καθολικά απο τον επιστημονικό του κύκλο σε Ολόκληρη την Ευρώπη. Ο Γιάννης Αλεξάκης πάνω απ όλα υπήρξε ΑΝΘΡΩΠΟΣ , με περίσιο
φιλότιμο και αλτρουισμό.

Υπηρέτησε άοκνα και την δημοσία ΥΓΕΙΑ σε διάφορα νοσοκομεία της χώρας αλλά και την ιδιωτική,φέρνοντας την επανάσταση σε ιατρικά χρόνια ´´δύσκολά´´ για την Κρήτη και την Ελλάδα. .

Προσέφερε στον άνθρωπο ανεξαρτήτως εθνικότητας.Πραγματοποιησε πολλές φορές ταξίδια σε χώρες του τρίτου κόσμου χειρουργώντας αφιλοκερδώς συνανθρώπους μας ανεξαρτήτου εθνικότητας και θρησκείας ...κι όταν του ζητούσα να προβληθεί η συνεισφορά του,το έργο και η δράση του, το αρνούνταν πεισματικά.

Για τους ασθενείς υπήρξε ξεχωριστός επιστήμονας , για τους φίλους μοναδικός,ευγενής άνθρωπος .

Απο σήμερα τον σκεπάζει το χώμα της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Νεάπολης που τόσο αγαπούσε.Εκει όπου γεννήθηκε κι έμαθε τα πρώτα του γράμματα. Απο κεί που έφυγε για τις πρώτες του σπουδές στο Παν/μιο Αθηνών.

Η προσφορά του στην ιατρική θα μείνει άσβεστη και η ανθρώπινη διαστάση του μας κάνει
να τον θυμόμαστε με τις καλύτερες αναμνήσεις.

Θερμά συλλυπητήρια στην Αγνη την Ελμα,την Αγάπη,την Ιωάννα το Μανόλη και στους λοιπούς οικείους του.

Κ.Σ

Και από εμένα και την οικογένειά μου τα πιο θερμά μου συλλυπητήρια στους οικείους του

Κων/νος Αντ. Γραικιώτης 

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ - ΟΙ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ

 2 Ιούνη 1941... 

κάτοικοι του χωριού Κοντομαρί Χανίων, λίγο πριν την μαζική εκτέλεση των ανδρών του χωριού που ακολούθησε ως αντίποινα των Γερμανών στην αντίσταση του Κρητικού λαού.

ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ ΑΜΑΧΩΝ 

ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ 
ΠΡΙΝ ΑΠΟ 73 ΧΡΟΝΙΑ

Το Ναζιστικό ολοκαύτωμα σε Κοντομαρί και Κάνδανο

Ο Ιούνιος του 1941 ήταν από τους πιο δύσκολους μήνες στην ιστορία της Κρήτης, όχι μόνο γιατί λίγες ημέρες πριν οι εισβολείς Γερμανοί είχαν παγιώσει τις θέσεις τους στο νησί, αλλά και μόλις άρχιζε μια εκστρατεία εκδίκησης με μαζικές εκτελέσεις και δολοφονίες αμάχων, αλλά ανυπόταχτων Κρητικών.

Όταν στις 31 Μαΐου 1941 οι Γερμανοί, ολοκληρώνοντας την από αέρος κατάληψη της Κρήτης, διαπίστωναν τις, απρόβλεπτα, μεγάλες απώλειες τους, συνειδητοποιούσαν ότι για την κυριαρχία τους στη Μεγαλόνησο δεν θα αρκούσε η αποχώρηση των Σύμμαχων, αλλά και η υποταγή του Κρητικών. Η μαζική συμμετοχή του τοπικού πληθυσμού στην αποτροπή της εισβολής προκάλεσε το θάνατο χιλιάδων Γερμανών στρατιωτών, την ακύρωση κάθε παρόμοιας εισβολής στο μέλλον, αλλά και την οργή των κατακτητών. Η εντολή αντιποίνων του πρώτου διοικητή Κρήτης, πτέραρχου Κουρτ Στουντεντ, ήταν σαφής: εκτελέσεις χωρίς ειδικά δικαστήρια, καταστροφές χωριών και επίδειξη ισχύος με τη μέγιστη ταχύτητα και σκληρότητα.

Αντίσταση

Από την ίδια ημέρα της απόβασης στο Μάλεμε, σε πολλά χωριά του Νομού Χανίων δημιουργήθηκαν αυθόρμητα αντιστασιακές ομάδες. Χαρακτηριστικά, οι κάτοικοι της Κανδάνου, παρά την πλήρη επίγνωση του άτοπου αγώνα, πήραν απόφαση αντίστασης με κάθε κόστος, τονίζοντας χαρακτηριστικά: «Δεν μπορούμε να τους υποδεχτούμε με σημαίες»... Οι Γερμανοί, προσπαθώντας να εμποδίσουν τις Συμμαχικές Δυνάμεις που αποχωρούσαν μέσω του λιμανιού της Παλαιοχώρας, αποκόβοντας τους δρόμους ανεφοδιασμού τους, αφού πρώτα βομβάρδισαν την Κάνδανο, εν συνεχεία μονάδα τους υπό τον ταγματάρχη Σέτε κινήθηκε οδικά προς το χωριό. Στις 21, 22 και 24 Μαΐου, η Κάνδανος και η ευρύτερη περιοχή Σελίνου μετατρέπονται σε πεδία αιματηρών συγκρούσεων, με τους εισβολείς να έχουν πάνω από 70 νεκρούς, δεκάδες τραυματίες, ενώ αφήνουν πίσω τους σημαντικό οπλισμό που αξιοποιείται από τους, σχεδόν άοπλους, Κρητικούς.

Έχοντας ολοκληρώσει την κατάληψη του λιμανιού της Παλαιοχώρας, οι Γερμανοί ξεκινούν τα αντίποινα στις περιοχές που συνάντησαν τη μεγαλύτερη αντίσταση. Στις 2 Ιουνίου 1941, μια μονάδα αλεξιπτωτιστών του 11ου Γερμανικού Σώματος Αεροπορίας κάνει την πρώτη «στάση θανάτου» στο χωριό Κοντομαρί, κάτοικοι του οποίου συμμετείχαν ενεργά στην απόκρουση της εισβολής.

Οι Γερμανοί, με επικεφαλής τον υποσμηναγό Χορτς Τρέμπες, περικυκλώνουν το χωριό και εν συνεχεία συγκεντρώνουν τους κατοίκους σε ξέφωτο του.

Οι ανυποψίαστοι μέχρι τότε χωρικοί καταλαβαίνουν τη φρίκη που θα ακολουθούσε μόνο όταν οι Γερμανοί ξεχωρίζουν 23 άνδρες από τα γυναικόπαιδα, τα οποία δεν αφήνουν να πλησιάσουν πυροβολώντας τα στα πόδια. Όταν οι στρατιώτες σηκώνουν τα όπλα είναι πλέον αργά. Ενδεικτικό της διαστροφικής παράκρουσης των δολοφόνων είναι τα παρακάτω.

Ο επικεφαλής του «τιμωρητικού αποσπάσματος» Τρέμπες λέει στους μελλοθανάτους λίγο πριν δολοφονηθούν ότι «όποιος θέλει τώρα μπορεί να φύγει», ώστε το ανθρωποκυνηγητό να έχει περισσότερο «ενδιαφέρον», ενώ μαρτυρίες μιλούν για Γερμανούς που χόρευαν πάνω στα πτώματα... Η σφαγή στο Κοντομαρί, εκτός από μνημείο φρίκης, αποτέλεσε την πρώτη εκτέλεση αμάχων στην Ευρώπη, καθώς και τραγικό προοίμιο για όσα επακολούθησαν.

Οι Γερμανοί, μη λησμονώντας την αντίσταση των κατοίκων της Κανδάνου, επιστρέφουν εκεί το βράδυ της 2ας Ιουνίου 1941 αρχικά βομβαρδίζοντας και εν συνεχεία περικυκλώνοντας το χωριό. Μπαίνοντας στην Κάνδανο την επόμενη ημέρα το πρωί με επικεφαλής το στρατηγό Λίμπερτ, καλούν με προκηρύξεις τους κατοίκους να επιστρέψουν στα σπίτια τους, ενώ μέσω μεγαφώνων μοιράζουν διαβεβαιώσεις ότι δεν θα πειράξουν κανέναν. Όταν διαπιστώνουν ότι οι εγγυήσεις τους δεν πείθουν τους κατοίκους, ο Γερμανός διοικητής, αφού χαιρετάει ναζιστικά, διαβάζει μεγαλόφωνα την εντολή καταστροφής της Κανδάνου και εξόντωσης των κατοίκων της. Τα τάγματα θανάτου μετατρέπουν τον τόπο σε Κόλαση. Δολοφονούν υπερήλικες άνδρες και γυναίκες που δεν είχαν μπορέσει να φύγουν, πυρπολούν και ανατινάζουν σπίτια, λεηλατούν καταστήματα και κατακρεουργούν ζώα. Το ολοκαύτωμα επιταχύνει το λάδι της χρονιάς που τρέχει στους δρόμους μετατρέποντας σπίτια και καταστήματα σε καιόμενη βάτο. Η ολική καταστροφή της Κανδάνου και η εν συνεχεία απαγόρευση κάθε ανοικοδόμησης της αποτελούσαν μήνυμα παραδειγματισμού απέναντι στις επερχόμενες πράξεις αντίστασης στη Μεγαλόνησο.

Αποχωρώντας οι εισβολείς, εκτός από θάνατο, καπνισμένα κτίρια και σωρούς ερειπίων, αφήνουν πίσω τους δύο μοναδικά διαχρονικά μνημεία βαρβαρότητας. Στις δύο εισόδους του μαρτυρικού χωριού τοποθετούν αντίστοιχες πινακίδες, στις οποίες επιβεβαιώνουν την αντίσταση ανδρών, γυναικών και ιερέων, λένε ψέματα για πισώπλατα κτυπημένους εισβολείς και περιγράφουν ανορθόγραφα τα «κατορθώματα» τους.

Μνημεία βαρβαρότητας

Η πρώτη πινακίδα έγραφε: «Διά την κτηνώδη δολοφονία Γερμανών αλεξιπτωτιστών, αλπινιστών και του μηχανικού από άνδρες, γυναίκες, παιδιά και παπάδες μαζί και διότι ετόλμησαν να αντισταθούν κατά του μεγάλου Ράιχ κατεστράφη την 3η/6/41 η Κάνδανος εκ θεμελίων διά να μην επανοικοδομηθεί πλέον ΠΟΤΕ», ενώ η δεύτερη: «Ως αντίποινον των οπλισμένων πολιτών ανδρών και γυναικών εκ των όπισθεν δολοφονηθέντων Γερμανών στρατιωτών κατεστράφη η Κάνδανος». Δύο χρόνια μετά, τοποθετείται και μία τρίτη που αναφέρει: «Εδώ υπήρχε η Κάνδανος. Κατεστράφη προς εξιλασμόν  της δολοφονίας 25 Γερμανών Στρατιωτικών».

Το Κοντομαρί και η Κάνδανος ήταν τα πρώτα, αλλά όχι τα μοναδικά, μαρτυρικά χωριά της Μεγαλονήσου. Μόνο μέσα στο καλοκαίρι του 1941, πάνω από 2.000 Κρητικοί θυσιάστηκαν στον αγώνα κατά του φασισμού, κάθε χωριό της Κρήτης θρηνεί τους δικούς του νεκρούς, ενώ όλοι έχουν να μιλήσουν για ιστορίες γερμανικής θηριωδίας. Π.χ. μόνο στο χωριό Κακόπετρο, τον ίδιο μήνα, πέντε γυναίκες και ένα νήπιο δολοφονούνται μέσα στο σπίτι τους, ενώ στο ίδιο χωριό υπήρξε μητέρα που έκανε το τραπέζι στους μετέπειτα δολοφόνους των τεσσάρων παιδιών της... Κι αν τα παραπάνω γεγονότα προκαλούν θλίψη και περηφάνια στους σημερινούς Κρητικούς, στους αντίστοιχους Γερμανούς πρέπει να προκαλούν διαχρονική ντροπή, αφού καμία από τις παραπάνω θηριωδίες ούτε τιμωρήθηκε ούτε, φυσικά, αποζημιώθηκε...     

Έγκλημα πολέμου με φωτογραφική κάλυψη

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ... κάλυψη της ομαδικής δολοφονίας στο Κοντομαρί Χανίων αποτελεί μια ακόμα απόδειξη της φρικαλέας μεθοδικότητας με την οποία λειτουργούσαν οι ναζιστές δολοφόνοι. Ο φωτογράφος του εγκλήματος πολέμου, Γερμανός υπολοχαγός Franz-Peter Weixler, που υπηρετούσε ως ανταποκριτής προπαγάνδας της Βέρμαχτ, αναφέρει σε μαρτυρία του, που χρησιμοποιήθηκε στη δική της Νυρεμβέργης, την ιστορία των καρέ της φρίκης.

Όταν βρισκόταν στα Χανιά, ένας Γερμανός αξιωματικός του ζήτησε να έρθει μαζί του το απόγευμα για να δει «κάτι πολύ ενδιαφέρον», που δεν ήταν άλλο από τα αντίποινα για το θάνατο Γερμανών στρατιωτών. Στο δρόμο για το Κοντομαρί ο επικεφαλής του 50μελούς αποσπάσματος θανάτου Χορτσς Τρέμπες «ντοπάρει» τους στρατιώτες, δείχνοντας τους πτώματα Γερμανών σε αποσύνθεση: «Κοντά στο χωριό Μάλεμε σταματήσαμε και ο Τρέμπες μας έδειξε αρκετά πτώματα στρατιωτών, προφανώς σε στάδιο αποσύνθεσης. Υποκινούσε το μίσος των αντρών εναντίον του πληθυσμού. Συνεχίσαμε την πορεία μας για το χωριό Κοντομαρί. Οι άντρες βγήκαν από τ' αυτοκίνητα και όρμησαν στα σπίτια της μικρής κοινότητας. Έβγαλαν όλους τους κατοίκους από τα σπίτια τους -άντρες, γυναίκες, παιδιά- και τους συγκέντρωσαν στη μικρή πλατεία. Στο μεταξύ, σε ένα σπίτι βρέθηκε το σακάκι ενός αλεξιπτωτιστή με μια τρύπα από σφαίρα στην πλάτη.

Ο Τρέμπες, αφού το εξέτασε, έδωσε εντολή να κάψουν το σπίτι. Ένας άντρας παραδέχτηκε ότι είχε σκοτώσει Γερμανό αλεξιπτωτιστή αλλά δεν ήταν δυνατόν να καταδικάσουμε κανέναν από τους άλλους για εγκλήματα ή λαφυραγωγία και ως εκ τούτου πρότεινα στον Τρέμπες να μην προβεί στην εκτέλεση του σχεδίου και να μας δώσει εντολή να επιστρέφουμε παίρνοντας εκείνον τον άντρα μαζί μας. Όμως εκείνος ξεχώρισε όλους τους άντρες από το πλήθος και δήλωσε στις γυναίκες -μέσω του διερμηνέα- ότι θα τους εκτελέσουν και ότι πρέπει να τους θάψουν μέσα σε δύο ώρες.

Όταν ο Τρέμπες γύρισε την πλάτη του για μερικά λεπτά κατάφερα να διευκολύνω εννέα άντρες να δραπετεύσουν. Κατόπιν ο Τρέμπες έβαλε τους άντρες να σχηματίσουν ένα ημικύκλιο, έδωσε τη διαταγή του πυροβολισμού και σε περίπου δεκαπέντε δευτερόλεπτα όλα είχαν τελειώσει».

Ο φωτογράφος, εκτός από τον Τρέμπες, αναφέρει ως εμπνευστή της ομαδικής δολοφονίας τον ίδιο τον Χέρμαν Γκέρινγκ, δεξί χέρι του Χίτλερ. Οι αυτόπτες μάρτυρες δεν επιβεβαιώνουν ούτε ότι ο φωτογράφος ήταν αντίθετος με την ομαδική εκτέλεση ούτε ότι έσωσε εννέα κατοίκους. Οι τελευταίοι μάλιστα αναφέρουν ότι ο Franz-Peter Weixler  επισκέφθηκε τον τόπο του μαρτυρίου το 1955. Οι συγγενείς των θυμάτων κουβέντιασαν, τον κέρασαν στο καφενείο του χωριού, αλλά στο τέλος του είπαν: "Ήπιαμε τις τσικουδιές μας, τηρήσαμε τα έθιμα μας και τη μεγαλοσύνη του λαού μας, τώρα δρόμο!"»... ■

Πηγή : Εφημερίδα ΤΥΠΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Ο φωτογράφος του Κοντομαρί

 Franz Peter Weixler

Γερμανός υπολοχαγός ο οποίος υπηρετούσε ως ανταποκριτής προπαγάνδας για την wehrmacht. Κατέγραψε με το φωτογραφικό φακό του το έγκλημα πολέμου στο Κοντομαρί

Μια ακολουθία φωτογραφιών οι οποίες από συνηθισμένες στην αρχή  αναπάντεχα μετατρέπονται  σε απεικόνιση μιας φρικτής κι αναπόφευκτης σφαγής. Λίγο αργότερα το 1941 ο Weixler απολύθηκε από τη θέση του ως στρατιωτικός ανταποκριτής της Βέρμαχτ διωκόμενος για πολιτικούς λόγους και για το ότι βοήθησε κάποιον Κρητικό να διαφύγει. Τον Ιανουάριο του 1944 συνελήφθη για εσχάτη προδοσία, λόγω διαρροής χωρίς λογοκρισία των συγκεκριμένων φωτογραφιών αποδεικνύοντας της θηριωδίες τον ναζί στην Κρήτη, και φυλακίστηκε από την γκεστάπο. Παρέμεινε στη φυλακή μέχρι σχεδόν το τέλος του πολέμου και από το σπίτι του στο Μόναχο, τον Νοέμβριο του 1945 κατά τη διάρκεια της δίκης του Göring στη Νυρεμβέργη, ο Weixler έδωσε γραπτή κατάθεση ως αυτόπτης μάρτυρας σχετικά  με τη σφαγή στο Κοντομαρί. Τα αρνητικά του από το Κοντομαρί ανακαλύφθηκαν στα γερμανικά αρχεία στις αρχές του 1980 και οι φωτογραφίες του έγιναν ευρέως γνωστές.

http://blog.nyxtamera.gr 

Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη στον αγαπημένο φίλο μου συμπατριώτη και συμμαθητή στο 8ο Γυμνάσιο Αθηνών, τον οφθαλμίατρο Γιάννη Αλεξάκη που κηδεύτηκε σήμερα στην Νεάπολη Κρήτης.
Ας είναι ελαφρή το χώμα της κρητικής γης που τον σκεπάζει. Καλό ταξίδι Γιαννάκη. 

http://boraeinai.blogspot.gr/2013/06/blog-post_4742.html

Λικέρ κουμ κουάτ με ρακή

Τα ξινόδεντρα ανέκαθεν ήταν από τα αγαπημένα δέντρα των κρητικών. Σε κάθε αυλή με κήπο, σε κάθε περβόλι θα υπάρχουν οπωσδήποτε λεμονιές και  πορτοκαλιές !  Μόνο τα κουμ κουάτ έλειπαν μέχρι πριν λίγα χρόνια από την τεράστια ποικιλία των εσπεριδοειδών μας. Τελευταία όμως τα βλέπω ακόμη και σε βεράντες. 

Είναι τόσο όμορφα  και διακοσμητικά! Και εξασφαλίζουν το τερπνόν με το ωφέλιμον!  Τα  νόστιμα μικρά φρουτάκια τους αρχίζουν να μπαίνουν για τα καλά στην κουζίνα μας και να χρησιμοποιούνται σε διάφορες εφαρμογές. Πέρυσι έφτιαξα γλυκό κουμ κουάτ  συνταγή της funky cook  και φέτος είπα να πειραματιστώ με λικέρ κουμ κουάτ .

 Όπως έχω ξαναγράψει, τα λικέρ στην Κρήτη παραδοσιακά φτιάχνονταν με ρακή ή κονιάκ. Με κονιάκ όταν δεν μας ενδιαφέρει και πολύ το χρώμα (όπως π.χ. το λικέρ με κουκούτσια βερίκοκου) και με ρακή  αν τα φρούτα που θα χρησιμοποιήσουμε έχουν ενδιαφέρον χρώμα και θέλουμε να το κρατήσει το λικέρ μας. Ένας παραπάνω λόγος για τη χρήση της ρακής είναι η οικονομική τιμή που την προμηθευόμαστε.  Με 3 ευρώ το lt που βρήκα εγώ φέτος άριστη ρακή, δεν έχω κανένα λόγο να χρησιμοποιήσω άλλο ποτό!

Έχουμε λοιπόν και λέμε:

 

Υλικά:

½ κιλό κουμ κουάτ.

3 κούπες ζάχαρη

3 κούπες ρακή

2 κούπες νερό

Προαιρετικά, 4 σταγόνες κίτρινο και 1 σταγόνα κόκκινο χρώμα ζαχαροπλαστικής 

Επί το έργον: 

 

Πλένουμε  καλά τα κουμ κουάτ και τα αφήνουμε να στραγγίξουν. 

Τρυπάμε με μια οδοντογλυφίδα κάθε κουμ κουάτ σε 2-3 σημεία και τα βάζουμε σε βάζο με τη μια κούπα ζάχαρη και τις 2 κούπες ρακή. Ανακατεύουμε να λιώσει η περισσότερη ζάχαρη κινώντας πέρα δώθε το βάζο και το αφήνουμε σε σκοτεινό μέρος (π.χ.  σε ένα ντουλάπι, σε ένα σημείο της κουζίνας που δεν λιάζεται, σε μια αποθήκη) για 1 μήνα. Κουνάμε πότε πότε ώστε να διαλυθεί η ζάχαρη. Βράζουμε τις 2 κούπες ζάχαρη με 2 κούπες νερό για 10 λεπτά και αφήνουμε να κρυώσει εντελώς.  

Αδειάζουμε το σιρόπι στο βάζο, προσθέτουμε και την τρίτη κούπα ρακής  και το ξανακλείνουμε για 3-4 μέρες. 

Διπλώνουμε ένα κομμάτι τούλι  στα δύο και βάζουμε ανάμεσα ένα κομμάτι βαμβάκι. Αυτό το αυτοσχέδιο φίλτρο το βάζουμε σε σουρωτήρι και στραγγίζουμε το λικέρ μας. Πρέπει να είναι διάφανο. Το αποθηκεύουμε σε μπουκάλια και το απολαμβάνουμε!

Παρατηρήσεις:

1)Επειδή ήθελα λίγο πιο έντονο το χρώμα, μετά τη διήθηση πρόσθεσα 4 σταγόνες κίτρινο χρώμα και 1 κόκκινο , ώστε να πάρει μια πιο πορτοκαλί απόχρωση. Ήταν αρκετές για τις παραπάνω ποσότητες. Πώς σας φαίνεται; 

2)To κουμ κουάτ έχει πολύ λεπτό άρωμα κι έτσι δεν βάζω άλλο αρωματικό στο λικέρ μου. Αν σας αρέσει μπορείτε να βάλετε 5-6 καρφάκια γαρύφαλλο ή 1 ξυλάκι κανέλας -πάντα ταιριάζουν με τα εσπεριδοειδή-  είτε στο βάζο με το φρούτο είτε στο βράσιμο του σιροπιού. 

3)Τα λικέρ με ρακή είναι χωνευτικά και κλείνουν πολύ ωραία κάθε γεύμα. 

 

Φυσικά, ταιριάζουν πάντα και με όλα τα είδη σοκολάτας! Αντί λοιπόν άλλου κεράσματος για όσους επιμένουν να γιορτάζουν σήμερα, εγώ θα τους ευχηθώ τα χρόνια πολλά με το αρωματικό μου λικέρ!

cretangastronomy.blogspot.com

Νέα ευρήματα από τις ανασκαφές στα Μάλια

Παρουσιάζονται από τους κ.κ. Φαρνού και Ντρίσεν στην Αρχαιολογική Εταιρεία

της Μαρίας Θερμου

Τα νέα ευρήματα από τη συνέχιση των ανασκαφών στα Μάλια της Κρήτης θα παρουσιάσουν σήμερα Παρασκευή στην Αρχαιολογική Εταιρεία ο διευθυντής της Γαλλικής Σχολής Αθηνών κ. Αλεξάντρ Φαρνού και ο διευθυντής της Βελγικής Σχολής στην Αθήνα κ. Γιαν Ντρίσεν.

Η ομιλία δίνεται 6,30 το απόγευμα στο πλαίσιο του Μινωικού Σεμιναρίου και είναι επικεντρωμένη στην Συνοικία Ν των Μαλίων, που έχει αποδώσει από τις ανασκαφές αξιόλογα αρχιτεκτονικά λείψανα και κινητά ευρήματα όπως το πρόπλασμα οικίας, μωσαϊκά, εστίες, κίονες κ. α. καθώς και εκατοντάδες αγγεία. Η μελέτη των τελευταίων μάλιστα έχει επιτρέψει στους αρχαιολόγους να ταυτίσουν τη λειτουργία και τη χρήση αυτού του μοναδικού κτιριακού συγκροτήματος. Σημαντική εξάλλου είναι η αναγνώριση δύο φάσεων κατοίκησης, από το 1400 π. Χ. περίπου ως την τελική καταστροφή περί τους δύο αιώνες αργότερα.

 Η Συνοικία Ν των Μαλίων ανασκάφηκε από το 1988 ως το 1993 αλλά παρέχει, ακόμη και σήμερα, το μόνο ξεκάθαρο και καλά τεκμηριωμένο σύνολο της τελευταίας φάσης εγκατάστασης του χώρου. Πρόσφατες ανακαλύψεις μάλιστα, ιδιαίτερα στο Μπούφο στο Σίσι, επιτρέπουν τον καλύτερο προσδιορισμό αυτής της τελικής εγκατάστασης στα Μάλια.

 

http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=498371