Το Μινωικό Ανάκτορο Στα Μάλια

Ο αρχαιολογικός χώρος των Μαλίων βρίσκεται περίπου 36 χλμ ανατολικά του Ηρακλείου. Οι ανασκαφές στην περιοχή άρχισαν το 1915 από τον αρχαιολόγο Ι. Χατζηδάκη και συνεχίστηκαν το 1922 από τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή. Μία από τις διαπιστώσεις ήταν ένα ανάκτορο το 1900 π.Χ. που καταστράφηκε δύο φορές, το 1700 και το 1450 π.Χ., όταν ένα νέο παλάτι χτίστηκε, που καλύπτει μια έκταση 12.000 τετραγωνικών μέτρων. Το ανάκτορο των Μαλίων ήταν το τρίτο σημαντικότερο παλάτι στην Κρήτη, δίπλα στα παλάτια της Κνωσού και της Φαιστού. Η γύρω πόλη ήταν ένα σημαντικό εμπορικό και οικονομικό κέντρο, εκείνη τη περίοδο. Η δομή του παλατιού περιλαμβάνει αποθηκευτικούς χώρους , το βωμό, την αυλή, τον τελετουργικό θάλαμο, εργαστήρια κλπ., ενώ γύρω από αυτό υπάρχουν ίχνη αρχαίου οικισμού και νεκροταφεία της Ύστερης Ανακτορικής Περιόδου. Οι ανασκαφές στην περιοχή έφεραν στο φως μια σειρά από οικιακά σκεύη και εργαλεία, τα οποία εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Ηρακλείου.

Περισσότερες πληροφορίες παρακάτω :

   Το Μινωικό Ανάκτορο Στα Μάλια

http://ellinondiktyo.blogspot.gr/2014/07/blog-post_9.html

Αποδούλου Ρεθύμνου και ο Μινωικός οικισμός

Μινωικός οικισμός Αποδούλου 

Τα τελευταία χρόνια Ελληνο-Ιταλική ανασκαφική ομάδα, έχει φέρει στο φως μία ιδιαίτερα σημαντική μινωική εγκατάσταση, της παλαιοανακτορικής περιόδου (19ος αι. π.Χ. - 1600 π.Χ.) κοντά στο σημερινό χωριό Αποδούλου, στη νότια πλαγιά του υψώματος Γούρνες, στο νότιο τμήμα της περιοχής του Αμαρίου.

Ο χώρος βρίσκεται στο πάνω στο «δρόμο» που ένωνε το ανάκτορο της Φαιστού με το μεγάλο παλαιοανακτορικό κέντρο του Μοναστηρακίου και μάλλον λειτούργησε ως ενδιάμεσος σταθμός.

Η εγκατάσταση καταστράφηκε από ισχυρή πυρκαγιά, την ίδια περίοδο με την καταστροφή των γειτονικών της κέντρων. Παρόλαυτά, η ζωή στο Αποδούλου και στη Φαιστό συνεχίστηκε και στη νεοανακτορική εποχή, σε αντίθεση με το Μοναστηράκι όπου εγκαταλείφθηκε οριστικά, τουλάχιστον στην ίδια θέση. Οι ανασκαφές έχουν αποκαλύψει αποθήκες με πολλά πιθάρια, που αποτελούν τμήμα ενιαίου συγκροτήματος, ίσως της κατοικίας του τοπικού άρχοντα. Στην κορυφή του ίδιου λόφου βρίσκεται και ο νεοανακτορικός οικισμός που εντοπίστηκε στη δεκαετία του 1930. Εδώ έχει αποκαλυφθεί ένα μεγάλο οίκημα του τύπου της αγρέπαυλης, με ιερό, μέσα στο οποίο βρέθηκαν ενεπίγραφα σκεύη σπονδών και μικρός χρυσός πέλεκυς.

Στο δρόμο έξω από το χωριό, 400 μ. βόρεια του νεοανακτορικού οικισμού, ανασκάφτηκε κυκλικός θολωτός τάφος Νεοανακτορικών και Μετανακτορικών χρόνων, που περιείχε τέσσερις πήλινες λάρνακες, από τις οποίες μία (στο Μουσείο Χανίων) εικονίζει μορφές λάτρεων με υψωμένα χέρια.

Σε διάφορες θέσεις κοντά στο χωριό έχουν εντοπιστεί και ανασκαφεί αρκετοί κυκλικοί θολωτοί τάφοι Μετανακτορικών χρόνων με λάρνακες, αγγεία και διάφορα κοσμήματα.

http://www.destinationcrete.gr/el/archaeological-sites/rethimno-archaeological-sites/minoikos-oikismos-apodoulou

ΤΟ ΧΩΡΙΟ  

Το Αποδούλου είναι μικρό χωριό που βρίσκεται στη Κρήτη. Είναι κτισμένο στα Νότια του Νομού Ρεθύμνης, κάτω από τους πρόποδες του όρους Ψηλορείτη, με θέα το Λιβυκό πέλαγος. Απέχει 54 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο και 84 από το Ηράκλειο.

Το χωριό έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός.

Σήμερα αριθμεί 230, περίπου, μόνιμους κατοίκους, ενώ κοντά στο χωριό ανασκάπτεται μινωικός οικισμός, ο οποίος λειτουργούσε συμπληρωματικά αυτού της Φαιστού, που δεν απέχει πολύ.

Το χωριό είναι επίσης γνωστό για το αρχοντικό της Καλλίτσας Ψαρουδάκη, η οποία μικρό παιδί, στα χρόνια της Επανάστασης του 1821, απήχθη από τους Τούρκους, που είχαν υπό την κυριαρχία τους τότε το νησί της Κρήτης και πουλήθηκε στην Αίγυπτο. Όμως ευτύχησε, αφού παντρεύτηκε το 1828 τον Ρόμπερτ Χέιν, γόνο πλούσιας οικογένειας από τη Σκωτία και, μη ξεχνώντας το χωριό της, επέστρεψε και έφτιαξε το αρχοντικό που υπάρχει μέχρι σήμερα.

Το Αποδούλου φημίζεται για το ξηρό κλίμα του. Κυριότερα προϊόντα είναι το λάδι, τα χαρούπια, το μέλι και τα κτηνοτροφικά.

Ονομασία και ιστορία

Το τοπωνύμιο είναι αρχαϊκό. Προέρχεται από τη λέξη "Απόδουλος", που σημαίνει απελεύθερος, ο δούλος που απελευθερώθηκε.

Το Μεσαίωνα οι πειρατές εξορμούσαν σε παράλιες περιοχές της Κρήτης παίρνοντας τους κατοίκους σκλάβους. Πολλοί ανακτούσαν την ελευθερία τους πληρώνοντας λύτρα. Σε πολλές διαθήκες της εποχής εκείνης αναφέρονται κληροδοτήματα για την απελευθέρωση δούλων. Κάτι τέτοιο οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο αρχικός οικισμός αναπτύχθηκε από τέτοιους οικιστές που αποτραβήχτηκαν σε πιο ορεινά μέρη.

Αναφέρεται το 1577 από το Fr. Barozzi, από τον Καστροφύλακα, και από τον Βασιλικάτα, ως Apodhulu (1630). Στην αιγυπτιακή απογραφή του 1834 αναφέρεται Apodhulo  με 14 χριστιανικές και 6 τούρκικες οικογένειες.

wikipedia

Καλώς ήλθατε στην Κρήτη

 

 

Καλώς ήλθατε στην Κρήτη

Welcome to  Crete

FASTEN YOUR BELTS

NO SMOCKING

Επιτέλους

Το όνειρο των καλοκαιρινών διακοπών γίνεται πραγματικότητα

Απ το μικρό παραθυράκι του αεροπλάνου κοιτάζει και βλέπει .....

Φώτα, πολλά φώτα, τα φώτα της Κρήτης ...

Ύστερα .....

Δέκα μέτρα, οκτώ, πέντε, τρία

Ελαφρό τράνταγμα.

Οι τροχοί χαϊδεύουν το κρητικό έδαφος.

Επιτέλους οι διακοπές, μόλις άρχισαν....

Ονειρεύεται, τις παραλίες, τα ηλιοβασιλέματα, τα ταβερνάκια.

Όλα σε λίγα λεπτά δικά της.

Το πρώτο απ όλα όμως που ονειρεύεσαι, ένα μαλακό στρώμα.

Βραδινή πτήση, αργά, πολύ αργά η κούραση πολύ μεγάλη..

Ένα στρώμα στο ξενοδοχείο της..

Και να  που στέκεσαι μπροστά στη ρεσεψιόν.

Κοιτάει εδώ , κοιτάει εκεί. Υπάλληλος πουθενά.

-Ελπίζω να μην πήγε κι αυτός διακοπές, σκέπτεται.

Αλλά έχει  λάθος.

Ιδού τύπος μαυριδερός την ρωτάει :

-Τώρα φτάσατε

Αυτή γρί  Ελληνικά. Μόνο Γαλλικά και Γερμανικά

Έχει  πρόβλημα γλώσσας. Έχει  κι αλλά προβλήματα...

Τις αποσκευές. Την μικρή της κόρη που την τραβά φωνάζοντας :

"Μαμά νυστάζω"

Νυστάζει και αυτή , νυστάζεις και εσύ. Είπαμε η κούραση της μέρας

Και να η πρώτη έκπληξη, απ τον μαυριδερό...

-Εγώ δεν είμαι ρεσεψιονίστ (!!!!)..... Είμαι γενικών καθηκόντων (!!!).....

Στο μπαρ στην πισίνα παντού.....  Εσύ γιατί ήρθες νωρίς,

ρωτά την Γαλλιδούλα.. Ναι ναι την ονειροπαρμένη.

Της το μεταφράζω. Απ' την κούραση της δεν με βλέπει

Μία η ώρα το πρωί. Το μικρό έχει ξαπλάρει στον καναπέ..

Και να Η ΔΕΥΤΕΡΗ και ΦΑΡΜΑΚΕΡΗ έκπληξη.....

Απ τον μαυριδερό  ......

-Ναι αυτό είναι το Ξενοδοχείο σας αλλά........ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΕΙΛΗΜΕΝΟ.....

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΩΜΑΤΙΑ .......

Η Γαλλίδα με κοιτά. Εγώ, πέστε μου ΤΙ ΝΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΩ;;;;;

-Τι είναι αυτά που λες;; τον αποπαίρνω..

-Κύριε άλλοι μένουν στο δωμάτιο. Μην ανησυχείς.

Θα την στείλουμε αλλού. Και συμπληρώνει. Αν έχει κι αυτός δωμάτιο.

Το μικρό έχει καταρρεύσει στον καναπέ .... η Γαλλιδούλα σε μια πολυθρόνα.

Εγώ ..... όχι ακόμη.....

Κυρίες και κύριοι ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΑΤΕ ΣΤΟ ΟΒΕΡ-ΜΠΟΥΚΙΝ

Η ΚΡΗΤΗ βουλιάζει απ τον τουρισμό αλλά .....

ΚΙ Ο ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΒΟΥΛΙΑΖΕΙ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

ΔΥΣΤΥΧΩΣ................

Θεοφάνης  Γραικιώτης

ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΥΔΑΚΗΣ : ΜΑΛΙΑ

Τα Μάλια είναι κωμόπολη και πρώην κοινότητα στην επαρχία Πεδιάδος με 3.722 κατοίκους (απογραφή 2001) και αποτελεί Δημοτικό διαμέρισμα στον Δήμο Χερσονήσου του νομού Ηρακλείου. Είναι ονομαστά για τα κηπευτικά προϊόντα τους, τους γραφικούς ανεμόμυλους τους, την περίφημη αμμουδιά στην παραλία τους και τα άφθονα νερά τους , από τα οποία υδρεύεται το Ηράκλειο. Σήμερα αποτελεί κοσμοπολίτικο τουριστικό κέντρο με θαυμάσια ξενοδοχεία και ευπρεπή εξοχικά κέντρα , καταστήματα τουριστικών ειδών κ.λ.π. Βρίσκεται στο 34ο χιλιόμετρο της κεντρικής αρτηρίας προς το νομό Λασιθίου, του οποίου τα σύνορα βρίσκονται στα 38 χιλιόμετρα, πιο ανατολικά. Κύριες ασχολίες είναι τα τουριστικά επαγγέλματα, η καλλιέργεια κηπευτικών και μπανάνας. Στα ανατολικότερα, σε απόσταση 37 χιλιομέτρων, βρίσκονται οι αρχαιότητες των Μαλίων.

.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΘΕΡΜΑ ΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΜΑΤΘΑΙΟ ΜΑΤΘΑΙΟΥΔΑΚΗ

Μουσική σε αυτό το βίντεο

Μάθετε περισσότερα

Τραγούδι

Miholidios Armonia (Sistima Mizon / Diatonikon Genos)

Καλλιτέχνης

Various Artists

Άλμπουμ

The Spirit of Socrates

Με άδεια για το YouTube από

The Orchard Music (για λογαριασμό της δισκογραφικής εταιρείας FM Records)

Αγοράστε τώρα από το Google Play

Οι γυναίκες των Μαλίων δείχνουν τι αξίζουν

Οι γυναίκες των Μαλίων δείχνουν τι αξίζουν

Με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας τις προάλλες, ο δραστήριος Σύλλογος Γυναικών Μαλίων "Η Εστία", διοργάνωσε μια λαμπρή εκδήλωση στην κατάμεστη από κόσμο αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Δημαρχείου Μαλίων. Η εκδήλωση ξεκίνησε με ομιλία της φιλολόγου κ. Σφυράκη, η οποία έκανε μια σύντομη διαχρονική αναφορά στη νομική, πολιτική και κοινωνική θέση της γυναίκας στην Ελλάδα.

Σε μια τέτοια αναφορά δεν μπορούσε να λείψει βέβαια το όνομα της πρωτοπόρου του ελληνικού γυναικείου κινήματος, της Καλλιρόης Παρρέν. Ακολούθησε ποιητικός διάλογος που εξύμνησε τη γυναίκα για τις πολυποίκιλες αρετές και ρόλους της ως συζύγου, μητέρας, γιαγιάς, εργαζόμενης και νοικοκυράς, με έντονα στοιχεία θεατρικότητας.

Στη συνέχεια τη βραδιά απογείωσε η νεοσύστατη χορωδία γυναικών των Μαλίων, όπου οι κυρίες της χορωδίας, ανάλαφρα κομψές με τα κόκκινα φουλάρια τους, απέδειξαν στη δεύτερή τους αυτή δημόσια εμφάνιση πόσο σημαντική πρόοδο έχουν επιτύχει, χάρη και στη διδασκαλία-διεύθυνση του μαέστρου Νίκου Αντωνακάκη, ενώ τις συνόδευε με μουσική καθαρότητα και σαφήνεια η Παγκρήτια Συμφωνική Ορχήστρα Νέων.

Στο ρεπερτόριο περιλαμβάνονταν γνωστά και αγαπημένα τραγούδια Ελλήνων συνθετών όπως οι Θεόφραστος Σακελλαρίδης, Μάνος Χατζηδάκης, Μάνος Λοΐζος, Χρήστος Νικολόπουλος, Λίνος Κόκοτος, Αριστείδης Μόσχος, και Διονύσης Σαββόπουλος. Άλλωστε η Ελλάδα έχει τόσο πολλή μουσική, κι αυτό αποδείχτηκε όταν η μητέρα του μαέστρου, κ. Βίλμα Βερνάρδου-Αντωνακάκη, συνέθεσε ειδικά και χάρισε στην εκδήλωση το τραγούδι "Στη γυναίκα" που καταχειροκροτήθηκε.

Όσους παραβρέθηκαν στην εκδήλωση αυτή, και ήταν πολλοί, τους αγκάλιασε η ελληνική μούσα «με μουσικές εξαίσιες και φωνές», ενώ η χορωδία προσέφερε πολλές στιγμές αληθινής απόλαυσης και αγαλλίασης, γι’ αυτό και εισέπραξε θερμές επευφημίες.

Ένα μέρος της παράστασης έκλεψε το νεότερο μέλος της χορωδίας, η μόλις 5χρονη Αλεξάνδρα Πλατάκη, που κέρδισε το κοινό με την εκφραστικότητα και την πλήρη ταύτισή της με τη χορωδία.

Διαπιστώθηκε, λοιπόν, πως η ίδια η κοινωνία μπορεί να γίνει παραγωγός πολιτιστικών αγαθών, να κομίσει πνευματικό συνάλλαγμα και ότι εντέλει η δύναμη που ωθεί τις κοινωνίες μπροστά είναι η απελευθέρωση των ατομικών ικανοτήτων των μελών της.

Στο τέλος της εκδήλωσης προσφέρθηκαν με περισσή φιλοξενία γλυκίσματα και ζεστός καφές από τις γυναίκες του Συλλόγου, ενώ αρκετοί από τους απερχόμενους θεατές-ακροατές σιγοτραγουδούσαν επαναλαμβάνοντας το αξέχαστο ρεφραίν του Θεόφραστου Σακελλαρίδη

«Εγώ είμαι η νέα γυναίκα

που θα καπνίζω και θα ψηφίζω.

Κάθε μια μας αξίζει για δέκα,

δε δίνω γι’ άντρες έναν παρά!».

"ΝΕΑ ΚΡΗΤΗ"

ΜΠΡΑΒΟ SARPIDONISTAS

 

Κάτι κινείται στα Μάλια: Το φαινόμενο των “Sarpidonistas” !!!

Μπορούν οι τοπικές κοινωνίες να κάνουν ... τη διαφορά;

Η απάντηση είναι "ναι, μπορούν". Απόδειξη αυτό που κάνουν στα Μάλια οι Sarpidonistas.

Οι Sarpidonistas, μία εθελοντική, ανεξάρτητη ομάδα δράσης, σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό σύλλογο Μαλίων και το σύλλογο γυναικών, προχώρησαν στη ριζική αναμόρφωση του κοιμητηρίου των Μαλίων. Ενός χώρου που μόνο δέος και συγκίνηση δεν απέπνεε τον τελευταίο καιρό, καθώς η εικόνα του "βεβυλωνόταν" από κάθε λογής εγκατάλειψη.

Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά, σήμερα ο κύριος Μανόλης Κατσούλης, μέλος των Sarpidonistas, στην εκπομπή του Νίκου Ψιλάκη στο Ράδιο Κρήτη, αυτό που κάνει η ομάδα εθελοντών είναι ότι ... αιφνιδιάζει με έργα και δράσεις που ομορφαίνουν την περιοχή τους εκεί που κανείς δεν τις περιμένει.

Το κοιμητήριο των Μαλίων εδώ και αρκετό καιρό, βρισκόταν σε άθλια κατάσταση όπως δήλωσε ο κύριος Κατσούλης. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο, εδώ και τρεις μήνες, γίνονταν εντατικές εργασίες για την αναμόρφωση του. Στην αρχή, τα πράγματα ήταν δύσκολα και οι κινήσεις γίνονταν δειλά δειλά, λόγω των περιορισμένων πόρων. Αργότερα όμως το έργο της εθελοντικής ομάδας, είχε την αποδοχή του κόσμου, ο οποίος άρχισε να το χρηματοδοτεί με μικρά ποσά. Τελικά το αποτέλεσμα άξιζε τον κόπο της σκληρής δουλειάς των εθελοντών καθώς η εικόνα του κοιμητηρίου βελτιώθηκε εντελώς.
Μάλιστα ο κύριος Κατσούλης έθιξε το γεγονός ότι ο Δήμος και η Τοπική Αυτοδιοίκηση, δεν έδειξαν κανένα ενδιαφέρον για το ζήτημα με την παρουσία τους, να είναι ισχνή έως ανύπαρκτη.
Αυτός, ήταν ο κύριος λόγος συμπληρώνει, που το μεγαλύτερο μέρος της Μαλιώτικης νεολαίας, ευαισθητοποιήθηκε και προέβη σε εθελοντική εργασία με εκπληκτικά κατά τα φαινόμενα αποτελέσματα!

http://www.ekriti.gr/article/kati-kineitai-sta-malia-fainomeno-ton-sarpidonistas

Η ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα

Φρούριο του Φιρκά 1.12.1913


Χωρίς τον Ελευθέριο Βενιζέλο, είναι βέβαιο ότι άλλη θα ήταν η εξέλιξη της Ιστορίας και άλλη ασφαλώς η κατάληξή της

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑΚΗ 

ομότιμου καθηγητή, συγγραφέα

 

Είμαστε πάντοτε «θεατές των λόγων και ακροατές των έργων», όπως σημείωνε για τους συγχρόνους του ο Θουκυδίδης. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι εκείνον, τον Θουκυδίδη, διάλεξε να μελετήσει και να μεταφράσει ο Μέγας Πρωταγωνιστής της ιστορικής επετείου. 

 

Πράγματι: η μέριμνα του Ελευθερίου Βενιζέλου ήταν ακριβώς να παραμερίσει τα μεγάλα λόγια και να εστιάσει την πολιτική του σε πράξεις, στη δυσκολία των πράξεων. Ετσι η Μεγάλη Ιδέα, που αποτελούσε ένα θολό όραμα της Ελληνικής Ιστορίας, ολοκληρώθηκε το 1920 σε μία περίλαμπρη πραγματικότητα· που -αλίμονο- θα ξεθωριάσει πολύ γρήγορα, με μια ανυπολόγιστη εθνική καταστροφή.

Είναι όμως χρήσιμο να ανατρέξει κάποιος, όσο γίνεται πιο σύντομα, στις αιτίες που οδήγησαν, την 1η Δεκεμβρίου του 1913, στον υπερήφανο κυματισμό της ελληνικής σημαίας στο Φρούριο του Φιρκά. Είναι, πρώτα από όλα, το φρόνημα των Κρητικών. Μοιάζει απίστευτο με πόση επιμονή και θάρρος η Κρήτη διεκδικεί την ελευθερία και την εθνική της ολοκλήρωση· και πόσες αιματηρές εξεγέρσεις, υποσχέσεις ή διαψεύσεις χρειάστηκε να βιώσει για να φτάσει στην περιπόθητη στιγμή. Είναι, δεύτερο, οι περίπλοκες προθέσεις των Μεγάλων Δυνάμεων, που αλλάζουν συχνά πρόσωπο και στρατηγική. Τα δικά τους όμως γεωπολιτικά ή οικονομικά συμφέροντα -ένα αιώνιο και μέγιστο δίδαγμα- προσπαθούν πάντοτε να υπηρετήσουν.

Είναι, τέλος, ο Μέγας Πρωταγωνιστής: χωρίς τον Ελευθέριο Βενιζέλο, είναι βέβαιο ότι άλλη θα ήταν η εξέλιξη της Ιστορίας και άλλη ασφαλώς η κατάληξή της. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος αποτελούσε πάντα ένα αίνιγμα. Δεν υπακούει εύκολα στις κλασικές περιγραφές ή αναλύσεις. Διότι συνδύαζε τον ρεαλισμό με το όραμα, την ετοιμοπόλεμη διάθεση με την αναζήτηση της ειρήνης, τη διαίσθηση με τον μεθοδικό σχεδιασμό. Λέγεται ότι δεν εγνώριζε το μέτρο. Εχω όμως την αίσθηση ότι το μέτρο για τον Ελευθέριο Βενιζέλο δεν καθοριζόταν από τον κοινωνικό ή τον πολιτικό περίγυρο· ούτε -όπως δυστυχώς συμβαίνει σήμερα- από κάποιες δημοσκοπήσεις. Τα δικά του μέτρα απέρρεαν από τον εσωτερικό του κόσμο, τον αναμφισβήτητα εκρηκτικό, που ωστόσο ήξερε να γίνεται συχνά γαλήνιος και μετριοπαθής.

Το πρώτο, λοιπόν, καίριο δίδαγμα, που αναδύεται από τα γεγονότα της εποχής και παραμερίζεται συχνά από επιπόλαιες αναλύσεις, είναι ο ρόλος της προσωπικότητας στην Ιστορία. Η αλήθεια αυτή είναι ορατή, όχι μόνο στην αρχαία, αλλά και τη σύγχρονη Ελλάδα. Ενώ, αντίστροφα, στον ολισθηρό δρόμο που ακολουθεί σήμερα η πορεία της Ευρώπης, αλλά και στα δεινά που ζει ο τόπος μας, η εμβέλεια των ηγετών, προσώρας τουλάχιστον, εμφανίζεται περιορισμένη και ανίσχυρη. Η Ιστορία δεν φαίνεται να αποκαλύπτει ακόμα τις προθέσεις της.

Διδάγματα δεν αντλεί όμως κανένας μόνον από τη ροή της Ιστορίας, αλλά και από τα γραπτά που τη συνοδεύουν. Στους λόγους, λοιπόν, του Ελευθερίου Βενιζέλου, είτε στη Βουλή των Ελλήνων είτε σε προεκλογικές περιόδους, ανακαλύπτει κάποιος πολλά από όσα λείπουν από τη σημερινή πολιτική σκηνή: τη λιτότητα του λόγου και την πειστική δομή του, την πίστη στις δυνατότητες της χώρας και του λαού της, την εμμονή στις μεγάλες αλλαγές, την απουσία του προσωπικού συμφέροντος. Υπάρχουν, ασφαλώς, και αντιφάσεις, όπως και αχρείαστοι φανατισμοί. Μόνον που αυτά χάνονται στον ορίζοντα της κρητικής ματιάς, που φαίνεται να πηγάζει από την Κρήτη, δεν μένει όμως στα στενά της όρια.

ΗΚρήτη, λοιπόν, χάρη στους αγώνες και αγωνίες του λαού της, αλλά και στην ιδιοφυΐα του πολιτικού που τις εξέφρασε, ζει έναν αιώνα τώρα ελευθερίας και εθνικής ολοκλήρωσης. Θα ήταν όμως ολίσθημα ανεπίτρεπτο αν, σε μια ιστορική επέτειο, που έχει πολυδιάστατη σημασία, παρέλειπα να αναφερθώ σε όσα βιώνει σήμερα η πατρίδα. Μέσα σε αυτό το εφιαλτικό σκηνικό, κάθε πρόβλεψη για την πορεία της Κρήτης, τώρα που εισέρχεται στον δεύτερο αιώνα της εθνικής της ολοκλήρωσης, γίνεται δύσκολη. Μαζί με τη μητέρα πατρίδα, μπορεί όμως να αντλήσουν κάποιου είδους αισιοδοξία από την ίδια την Ιστορία.

Σε όλη την πολυκύμαντη διαδρομή τους, συχνά έζησαν μεγάλες κρίσεις και έφτασαν στην απόγνωση. Αναδύθηκαν όμως με νέες δυνάμεις και επούλωσαν τις πληγές τους. Αν αυτό συμβεί και τώρα -που ο σημερινός ομιλητής είναι βέβαιος ότι θα συμβεί- η ελπίδα είναι ότι η Κρήτη θα δει με άλλες παραμέτρους την πορεία της· και ότι θα αναζητήσει μια άλλη, πιο ουσιαστική ταυτότητα.
Οπως συνηθίζεται να λέγεται, η Κρήτη αποτελεί «το νοτιότερο άκρο της Ευρώπης». Αυτό της επιβάλλει να κρατήσει ανοικτούς τους δρόμους της ωσμώσεως, της επικοινωνίας και των ανταλλαγών, που υπήρξαν κύρια πάντοτε χαρακτηριστικά της Ιστορίας της· και να σφραγίσει τη διαδρομή της με μια νέα και ριζοσπαστική ματιά για το περιβάλλον, τον πολιτισμό και τη γνώση.
Πέραν όμως και πάνω από τον ορίζοντα, ανάμεσα στους επαναστάτες αλλά και ξεπερνώντας τους, διακρίνεται μια μορφή αυστηρή και ταυτόχρονα οικεία, αποφασιστική αλλά και με την ευγένεια χαραγμένη στο πρόσωπο. Με σταθερή φωνή απευθύνεται στις Μεγάλες Δυνάμεις και τους πληροφορεί για τα δίκαια των Κρητών. Πίσω όμως από τα γυαλιά του σαν να κοιτάζει μακριά στο μέλλον, διατρέχει την Ελληνική Ιστορία και φθάνει ώς εμάς, εδώ, σήμερα.

Καθώς στη σημερινή μεγάλη σύναξη αναγνωρίζει Κρήτες της καρδιάς και Κρήτες της περηφάνιας, τους εκπροσώπους του νησιού, αλλά και της ελληνικής Πολιτείας, καθώς ακούει αγαπημένες μουσικές και ζει τις μνήμες των πολέμων και της ειρήνης εκείνος, ο Μέγας Πρωταγωνιστής, δεν μπορεί να κρύψει ένα δάκρυ. Υστερα ανακτά και πάλι την αυτοκυριαρχία του. «Χρειάζεται ένα καινούργιο Θέρισο», μας ψιθυρίζει. «Τώρα όμως», συνεχίζει, «πρέπει να είναι ένα Θέρισο ειρηνικό, που θα υπερασπίζεται αξίες και όνειρα. Και όπως τότε, θα ανοίξει νέους δρόμους για να πορευθεί η πατρίδα». Στο πρόσωπό του φάνηκε εκείνο το αινιγματικό μειδίαμα, που έχει αποτυπωθεί στις παλαιές φωτογραφίες· και η μορφή του άρχισε να χάνεται στον ορίζοντα.

Σε μας απομένει η ευθύνη να τον ακούσομε, και να ερμηνεύσομε τους χρησμούς του. Τότε και μόνον τότε «των Κρητών οι κοινότητες» θα μπορούν να υπερηφανεύονται όχι μόνον για το παρελθόν και τη μοναδική φύση του νησιού, αλλά για κάτι σοβαρότερο και απείρως δυσκολότερο: ένα μέλλον με θεμέλια σταθερά και ανθρώπινα...

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=404763