Ανεκμετάλλευτος θησαυρός από τα προϊόντα της ελιάς

ΣΤΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ πρακτικές του ελαιουργείν, τα ζητούμενα σήμερα είναι πολλά: από το πώς να αξιοποιήσουμε με πλήρη τυποποίηση και πιστοποίηση το παραγόμενο ελαιόλαδο μέχρι το πώς να εκμεταλλευθούμε τα παραπροϊόντα ελαιοτρίβισης που σήμερα καταλήγουν σε πλαγιές και παραλίες...

Αν παράλληλα λάβουμε υπόψη μας ότι οι κύριες αιτίες θανάτου στον ανεπτυγμένο κόσμο είναι τα νοσήματα του κυκλοφορικού συστήματος, τα κακοήθη νεοπλάσματα και τα νοσήματα του αναπνευστικού συστήματος, τότε μπορούμε εύκολα να δούμε το κενό αγοράς που υπάρχει για τα προϊόντα της ελιάς. 

Κενό αγοράς 

Η Ελλάδα είναι η τρίτη σε ποσότητα ελαιοπαραγωγός χώρα της υφηλίου. Είναι ένα δεδομένο που λογικά θα σήμαινε πολλά έσοδα απ' αυτόν το διατροφικό χρυσό, που είναι το ελαιόλαδο αλλά και όλα τα άλλα προϊόντα της ελιάς (π.χ. πάστα, ελαιάλευρα κ.λπ.)! 

Σε μια χώρα που όλοι μας γνωρίζουμε τα οφέλη της μεσογειακής διατροφής και άρα θα μπορούσαμε να «πουλήσουμε» πιο εύκολα στις αγορές του κόσμου τα προϊόντα που αποτελούν την βάση της μεσογειακής διατροφής, γιατί δεν μπορούμε να πείσουμε τις αγορές; Τι να φταίει άραγε και δεν έχουμε ανάλογα υψηλή θέση στις εξαγωγές ελαιολάδου και άλλων προϊόντων ελιάς; 

Με άλλα λόγια, γιατί δεν θέλουμε ή μάλλον καλύτερα γιατί δεν μπορούμε να μετουσιώσουμε σε επιχειρηματικό προϊόν και άρα κέρδος το ήδη γνωστό εδώ και χρόνια επιστημονικό δεδομένο: «Οι Κρητικοί χάρη στην υψηλή κατανάλωση ελαιολάδου έχουν πολύ χαμηλά ποσοστά καρδιοπαθειών αν και έχουν υψηλή χοληστερίνη»; 

ΑΕΙ και ΑΕΠ 

Πολλές απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα μπορούν να δοθούν αν δούμε τα προγράμματα σπουδών στα ελληνικά ΑΕΙ. Πόσα ελληνικά πανεπιστήμια επικαιροποιούν τα προγράμματα σπουδών τους, ώστε να δίνουν τα κατάλληλα επιχειρηματικά εφόδια στους αποφοίτους τους για τον στίβο του επιχειρείν και άρα μιας καλύτερης ποιότητας ζωής απαλλαγμένης από δημοσιοϋπαλληλικές νοοτροπίες και πρακτικές; Με άλλα λόγια, τα ΑΕΙ πόσο βοηθούν στην αύξηση του ΑΕΠ; Ή μάλλον καλύτερα, πόσο θα μπορούσαν να βοηθήσουν αν δίδασκαν απλά μαθήματα επιχειρηματικής πρακτικής συνάμα με μαθήματα χημείας και τεχνολογίας τροφίμων; 

Χύμα «χρυσός» 

Ας δούμε μερικά δεδομένα σχετικά με το ελαιόλαδο: η τιμή παραγωγού σήμερα στην Ελλάδα είναι περίπου 2,5 ευρώ το λίτρο, ενώ στις αγορές της Βόρειας Ευρώπης ένα λίτρο τυποποιημένου πιστοποιημένου ελαιολάδου μπορεί να φτάσει και τα... 18 ευρώ το λίτρο (πάνω από 700% αύξηση!). Αυτή η προστιθέμενη αξία καρπώνεται όχι από τον άνθρωπο που κάνει την πιο σημαντική δουλειά (την παραγωγή!) αλλά από το μεσάζοντα, τον μεταφορέα, τον τυποποιητή και τον τελικό πωλητή. Μιλάμε για μια αλυσίδα ανθρώπων που ουσιαστικά απομυζούν ένα κέρδος που κάλλιστα θα μπορούσε να καταλήγει στις τσέπες των... παραγωγών. 

Πέρα από μεμψιμοιρίες και γκρίνιες, ιδού πεδίο δόξας λαμπρό: το χύμα ελαιόλαδο θα μπορούσε να εμφιαλώνεται και να τυποποιείται σε καθετοποιημένα ελαιουργεία/εμφιαλωτήρια εφαρμόζοντας όλες τις απαιτήσεις περί ασφάλειας τροφίμων, με καθετοποιημένη ιχνηλασιμότητα και όσα συναφή ορίζει η ευρωπαϊκή νομοθεσία περί τροφίμων. Τα προϊόντα αυτά (σε μοντέρνα μπουκάλια και με ετικέτες με χρήσιμη πληροφόρηση των καταναλωτών) θα μπορούσαν να εξαχθούν σε όλο τον κόσμο αυξάνοντας το ΑΕΠ και βελτιώνοντας το ισοζύγιο εισαγωγών/εξαγωγών.

Γιατί δεν κάνουμε κάτι τέτοιο αλλά προτιμάμε να πουλάμε (ως παραγωγοί) το εξαιρετικό μας ελαιόλαδο σε Ιταλούς και Ισπανούς προς 2,5 ευρώ το λίτρο; Τον στόχο των 18 ευρώ το λίτρο πόσοι έλληνες παραγωγοί μπορούν όχι να τον πετύχουν αλλά να τον ονειρευτούν; 

Κι όμως δεν είναι κάτι δύσκολο ή φανταστικό: μικρές κατά τόπους μονάδες το έχουν κάνει ανά την Ελλάδα. Ενας από τους φοιτητές μου πριν από λίγα χρόνια το έκανε με μεγάλη επιτυχία και με πολλούς όμως κόπους. Το υπ. Ανάπτυξης θα μπορούσε άμεσα να προωθήσει προγράμματα χρηματοδότησης επενδύσεων σε αυτό τον τομέα ώστε να «στηθούν» τέτοιες μονάδες αλλά και υποστηρικτές μονάδες παραγωγής υλικών συσκευασίας. Μόνο με τέτοια πολιτική στρατηγική από το υπουργείο θα μπορούμε να υποστηρίξουμε τα ελληνικά προϊόντα και παραγωγούς, δημιουργώντας παράλληλα πολλές νέες θέσεις εργασίας αλλά και προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας. Πέρα από μνημόνια και τρόικες, η Αθηνά μάς δείχνει τον επιχειρηματικό δρόμο ακόμα και σήμερα. Το κλαδάκι της ελιάς κρύβει πολλά ευρώ, αλλά και γεύση, άρωμα κι ευμάρεια...

Του ΓΙΑΝΝΗ ΖΑΜΠΕΤΑΚΗ 

Επίκουρος καθηγητής Χημείας Τροφίμων 

στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, 

izabet@chem. uoa.gr

http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=25/09/2011&id=312542 

Χρυσοφόρος η αλόη βέρα

Πριν από 15 χρόνια, ο Ηλίας Χρονάκης φύτεψε ένα φυτό αλόης βέρα (aloe vera) ύψους μόλις δέκα εκατοστών στην περιοχή Τσούτσουρος, στα νότια του νομού Ηρακλείου Κρήτης. 

 

Σήμερα ο 77χρονος καλλιεργητής διαθέτει 200.000 φυτά, έχει δημιουργήσει τη μοναδική φυτεία αλόης που υπάρχει στην Ελλάδα και μία από τις ελάχιστες της Ευρώπης (υπάρχουν μόνο στην Ισπανία). Παράλληλα, συζητά με ξένους υποψήφιους επενδυτές ώστε η εταιρεία του «Louis Aloe» να δημιουργήσει μονάδα επεξεργασίας αλόης και διάθεσής της εντός και εκτός Ελλάδας. 

Μηχανικός στην Αεροπορία Στρατού, ο Ηλίας Χρονάκης παραιτήθηκε στα 32 του και έφυγε στο Βανκούβερ του Καναδά για να ανοίξει συνεργείο αυτοκινήτων. Γνώρισε την αλόη από μια κρέμα που του συνέστησαν να χρησιμοποιεί για να επουλώνει τους καθημερινούς μικροτραυματισμούς και τα γδαρσίματα στα χέρια. Φύτεψε αλόη στον κήπο του στον Καναδά κι αποφάσισε να ασχοληθεί σοβαρά με την καλλιέργεια του φυτού όταν επέστρεψε στην Ελλάδα. 

«Πήρα την απόφαση να ασχοληθώ με την καλλιέργεια αλόης βέρα όταν υποχρεώθηκα να πουλήσω το λάδι που έβγαζα προς 1,95 ευρώ το κιλό ενώ μου στοίχιζε 2,5 ευρώ. Θύμωσα τόσο πολύ, που πήρα μια μέρα τη μπουλντόζα και ξερίζωσα τις πιο πολλές ελιές μου. Νόμιζαν ότι τρελάθηκα. Αφησα μόνο όσες βρίσκονταν γύρω στο χωράφι για να διακρίνονται τα όρια, να βγάζω το λάδι που χρειαζόμουν και για έχουν ίσκιο οι εργάτες που θα δούλευαν για την αλόη...» εξηγεί ο Η. Χρονάκης για το πώς αποφάσισε να κάνει το καλλιεργητικό άλμα. Σε μια περιοχή όπως η Κρήτη όπου το λάδι αποτελεί σήμα κατατεθέν. 

Ο ίδιος εκθειάζει τα πλεονεκτήματα από την καλλιέργεια αλόης σε σύγκριση με άλλων καλλιεργειών όπως της ελιάς ή του αμπελιού. «Θεωρείται ο κρίνος της ερήμου, περιέχει 200 οργανικά συστατικά, χρησιμοποιείται ευρύτατα από τη φαρμακευτική βιομηχανία και χαρακτηρίζεται ελιξίριο νεότητας. Χρειάζεται ελάχιστο πότισμα και περιποίηση. Απλώς ανοίγεις το λάκκο, φυτεύεις και περιμένεις το φυτό να μεγαλώσει. Σε αντίθεση με την ελιά ή το αμπέλι από τα οποία ο καρπός μαζεύεται μόνο μια συγκεκριμένη εποχή, από την αλόη μπορείς να κόβεις φύλλα για να πάρεις το ζελέ τους οποιαδήποτε στιγμή. Οποτε υπάρχει παραγγελία, για παράδειγμα». 

Ιδανικά μέρη 

Σύμφωνα με τον κρητικό καλλιεργητή ιδανικά μέρη για να καλλιεργηθεί η αλόη είναι τα παραλιακά, όπου δεν υπάρχει παγωνιά. Για το λόγο αυτό θεωρεί ότι προσφέρονται για την καλλιέργεια περιοχές όπως η Κρήτη, η Ρόδος, η Μυτιλήνη, η νότια Πελοπόννησος. 

Το κόστος για την καλλιέργεια της αλόης είναι ιδιαίτερα προσιτό εκτιμά ο Η. Χρονάκης. «Σε ένα στρέμμα μπορούν να φυτευτούν έως 1.200 φυτά τα οποία κοστίζουν από 2 ευρώ για ένα φυτό 10 εκατοστών μέχρι 20 ευρώ για ένα φυτό ηλικίας ενάμισι έτους, το οποίο ύστερα από ένα χρόνο θα βρίσκεται σε παραγωγική ηλικία». Δεν χρειάζεται, ωστόσο, να δαπανήσει μεγάλο ποσό αφού ένα φυτό «μάνα» μπορεί να δημιουργήσει τουλάχιστον δέκα παραφυάδες μόλις συμπληρωθούν δυόμισι χρόνια, καθεμία από τις οποίες αποτελεί ένα νέο φυτό. Υπολογίστε ότι ένα φυτό φτάνει σε παραγωγική ηλικία όταν συμπληρωθούν δυόμισι χρόνια, ενώ ένα χρόνο αργότερα μπορεί κανείς να παίρνει μόνο τα φύλλα του». 

Πόσα χρήματα, όμως, μπορεί να προσδοκά κάποιος από μια τέτοια καλλιέργεια; Σύμφωνα με τον Η. Χρονάκη, όταν το φυτό φτάσει σε παραγωγική ηλικία ώστε να μπορούν να κοπούν τα φύλλα του (σε ηλικία τρισήμισι ετών) ο καλλιεργητής μπορεί να πάρει 15-20 φύλλα από τα οποία παίρνει περί τα 10 κιλά ζελέ (χυμό) αλόης. Η τιμή του χυμού στην αγορά φτάνει τα 10-15 ευρώ το κιλό ενώ οι φαρμακευτικές εταιρείες προσφέρουν έως και 200 ευρώ το κιλό για προϊόν με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. 

Η συγκεκριμένη αγορά θεωρείται ιδιαίτερα δυναμική, καθώς υπολογίζεται ότι το 25% των φαρμακευτικών σκευασμάτων που κυκλοφορούν παγκοσμίως περιλαμβάνουν και αλόη. Στην Ελλάδα υπολογίζεται ότι εισάγονται κατά μέσο όρο από τη Γερμανία περί τους 5 τόνους χυμού αλόης την ημέρα. Παρά το δυναμισμό της συγκεκριμένης καλλιέργειας, ωστόσο φαίνεται πως αντιμετωπίζεται ακόμα ως εξωτικό φρούτο από τις αρμόδιες υπηρεσίες. «Πενήντα τηλέφωνα έκανα αλλά άκρη δεν βρήκα. Δεν υπάρχει υπηρεσία στην Ελλάδα η οποία να μπορεί να πιστοποιήσει αν ο χυμός της αλόης είναι ή όχι τοξικός, απαραίτητη προϋπόθεση για τη συσκευασία της. Υποχρεωθήκαμε να αναζητήσουμε πληροφορίες στο εξωτερικό...» λέει χαρακτηριστικά ο Η. Χρονάκης.

Ο κρητικός καλλιεργητής, ωστόσο, βρίσκεται αυτό το διάστημα σε επαφή με ενδιαφερόμενους ξένους επενδυτές, οι οποίοι αναζητούν φυτείες αλόης και στοχεύει να προχωρήσει άμεσα στη δημιουργία μονάδας επεξεργασίας του φυτού. 

Π.Δ.ΥΦΑΝΤΗΣ
http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=25/09/2011&id=312546

Ποταμός Μαλίων, η επιστροφή

Είχαμε υποσχεθεί πως θα επιστρέψουμε στον Ποταμό Μαλίων. Τα δραστήρια μέλη του Δικτύου για την Παρακολούθηση της Κατάστασης των Υγρότοπων της Κρήτης, ­μαζί τους και η τοπική κοινωνία, επέστρεψαν στον «τόπο του εγκλήματος» ενισχυμένοι με νέες δυνάμεις.

Συμπαραστάτες μας αυτή τη φορά, στο πλαίσιο της συνεργασίας του Δικτύου με εκπαιδευτικούς φορείς, οι φοιτητές του College Year in Athens οι οποίοι αν και θα έμεναν στην περιοχή μόνο για τρεις μέρες για τις ανάγκες του προγράμματος σπουδών τους, βρήκαν το χρόνο να γνωρίσουν έναν απειλούμενο υγρότοπο προσφέροντας σύντομης διάρκειας αλλά μεγάλης σημασίας εθελοντική εργασία για την προστασία του.

  Οι εθελοντές στον «τόπο του εγκλήματος» - WWF Ελλάς / 

Θ.Γιαννακάκης

Η δράση αυτή ήρθε να συμπληρώσει το καλοκαιρινό εθελοντικό πρόγραμμα του WWF Ελλάς στα Μάλια.

Οι συντονισμένες δυνάμεις του Δικτύου και των εθελοντών φοιτητών έφτασαν στον Ποταμό Μαλίων την Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου. Οι φοιτητές πρώτα συνέλεξαν τα σκουπίδια που άφησαν πίσω τους οι ασυνείδητοι επισκέπτες της περιοχής και στη συνέχεια τοποθέτησαν ενημερωτικές πινακίδες γύρω από τις αμμοθίνες για να τις προστατεύσουν από τα τροχοφόρα που επανειλημμένα εισβάλλουν στο χώρο.

Προηγουμένως είχαν ενημερωθεί με ειδική παρουσίαση από τους ανθρώπους του Προγράμματος για την προστασία των νησιωτικών Υγρότοπων και του Δικτύου για την Παρακολούθηση της Κατάστασης των Υγρότοπων της Κρήτης.

Η ημέρα ολοκληρώθηκε με τους επισκέπτες αρωγούς να «γεύονται» την κρητική φιλοξενία με τσικουδιά και κεράσματα που έφεραν μαζί τους οι πολυτιμότεροι σύμμαχοί μας στην περιοχή, οι πάντα δραστήριοι Σαρπιδονίστας.

Το Δίκτυο για την Παρακολούθηση της Κατάστασης των Υγρότοπων της Κρήτης υποστηρίζεται από το Σύστημα της Coca-cola στην Ελλάδα (Coca-Cola Τρία Έψιλον και Coca-Cola Hellas) μέσα από το πρόγραμμα «Αποστολή Νερό».


ΠΗΓΗ:
http://wwfaction.wordpress.com/2011/09/26/return_malia/

Tραγική εικόνα εμφανίζει ο υγρότοπος του Δήμου Μαλίων

Μία τραγική εικόνα εμφανίζει από τις 6 Οκτωβρίου ο υγρότοπος στη θέση «Ποταμός» του Δήμου Μαλίων, καθώς μία πυρκαγιά που ξέσπασε κατέστρεψε το 1/3 περίπου της περιοχής.

Η προστασία του υγροτόπου και η αποκατάσταση της εικόνας που παρουσιάζει σήμερα ήταν τα δύο θέματα που αναλύθηκαν και συζητήθηκαν χθες στο δημαρχείο Μαλίων παρουσία του περιφερειάρχη Κρήτης και των συναρμόδιων φορέων.

Η σύσκεψη πραγματοποιήθηκε ύστερα από την αυτοψία που πραγματοποίησαν πριν δύο ημέρες στην περιοχή του υγροτόπου τα μέλη του WWF Ελλάς για να εξετάσουν την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί μετά τη πυρκαγιά της 6ης Οκτωβρίου στην περιοχή.

Μετά από μία μεγάλη και εκτενή συζήτηση αναδείχθηκε ότι πρέπει να ανασυνταχθεί μία νέα ειδική περιβαλλοντική μελέτη, η οποία θα χρηματοδοτηθεί από την Περιφέρεια Κρήτης και θα περιέχει όλα τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν, για να προστατευθεί ο υγρότοπος στη θέση «Ποταμός» του Δήμου Μαλίων, ενώ θα χρηματοδοτήσει με τη σειρά του και ο δήμος.

«Με την πυρκαγιά που εκδηλώθη την Τετάρτη 6 Οκτωβρίου καταστράφηκαν 45 στρέμματα του υγροτόπου. Δοκιμάστηκε πολύ άσχημα η περιοχή και σήμερα παρουσιάζει μία τραγική εικόνα. Στη σύσκεψη που κάναμε χθες, στην οποία συμμετείχαν αρκετοί συναρμόδιοι φορείς, αποφασίστηκε ότι πρέπει να ανασυνταχθεί μία νέα ειδική περιβαλλοντική μελέτη η οποία θα προτείνει τι ακριβώς πρέπει να γίνει. Παράλληλα, αποφασίστηκε ότι θα χρηματοδοτηθεί από την Περιφέρεια Κρήτης, ενώ θα βοηθήσει και ο Δήμος Μαλίων, έτσι όπως αποφασίσαμε σε έκτακτο Δημοτικό Συμβούλιο που πραγματοποιήσαμε την 6η Οκτωβρίου στο δημαρχείο» αναφέρει μιλώντας σχετικά στην «Τ» ο δήμαρχος Μαλίων, Κωστής Λαγουδάκης.

Στη σύσκεψη εκτός από τον γενικό γραμματέα της Περιφέρειας Κρήτης, Αθανάσιο Καρούντζος και το δήμαρχο Μαλίων, Κώστα Λαγουδάκη, συμμετείχαν εκπρόσωποι της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, των βυζαντινών αρχαιοτήτων, του WWF Ελλάς, του ΓΕΩΤΕΕ, καθώς και η περιβαλλοντική ομάδα του Λυκείου των Μαλίων.

«Η συμμετοχή της περιβαλλοντικής ομάδας του Λυκείου των Μαλίων μας δίνει ακόμα ένα σημαντικό στοιχείο το οποίο αποδεικνύει ότι η σωτηρία του υγροτόπου είναι ένα θέμα που αφορά όλη στην τοπική κοινωνία» υπογραμμίζει, μεταξύ άλλων, ο κ. Λαγουδάκης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η περιοχή του υγροτόπου των Μαλίων είναι 145 στρέμματα και ο καλαμιώνας που περιέχει αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους της Κρήτης, καθώς είναι 70 στρέμματα.

Από τη φωτιά που εκδηλώθηκε την Τετάρτη 6 Οκτωβρίου καταστράφηκαν 45 στρέμματα του καλαμιώνα.

tolmi.gr


Πηγή:


http://www.2810.gr/crete/krhth/tragikh-eikona-emfanizei-o-ygrotopos-toy-dhmoy-maliwn

Η "ΕΡΥΘΡΑ ΘΑΛΑΣΣΑ" ΤΩΝ ΜΑΛΙΩΝ

Καλημέρα κ. Δήμαρχε.

Αυτή είναι η εικόνα της παραλίας σήμερα το πρωί.

Ασφαλώς λοιπόν μπορείτε να είστε υπερήφανος γιατί επί των ημερών σας προστέθηκε μια καινούργια ατραξιόν στην παραλία των Μαλίων.

Τώρα πέρα από το νησάκι του «Αφέντη Χριστού» με τα καταγάλανα νερά και την παραλία με την παχιά και καθαρή άμμο υπάρχει και κάτι άλλο να διαφημίσετε. Πρόκειται για την «ΕΡΥΘΡΑ ΘΑΛΑΣΣΑ» των Μαλίων.

Βλέποντας το θέαμα μένω εκστατικός!!! Αλήθεια πως τα καταφέρατε; Γιατί ειλικρινά πρόκειται για ένα θαύμα που το απολαμβάνουν οι τουρίστες και ασφαλώς θα μεταφέρουν τις όμορφες αυτές εντυπώσεις τους στο εξωτερικό.

Εκείνο που θα σας πω εγώ κ. Δήμαρχε είναι ότι το περιβάλλον και η φύση εκδικείται.

Γνωρίζω πολύ καλά την συγκεκριμένη περιοχή εξήντα χρόνια. Το φαινόμενο αυτό είναι της τελευταίας τετραετίας και χειροτέρευσε φέτος. Πρωτοφανές . Το κοκκίνισμα έφτασε μέχρι το νησάκι.

Προσωπικά δεν ξέρω τι έφταιξε και κοκκίνισε η θάλασσα. Ίσως εσείς, που είστε ο ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΑΡΧΟΝΤΑΣ, να γνωρίζετε καλλίτερα από εμένα. Εγώ απλώς μπορώ να κάνω κάποιες υποθέσεις και να αναφερθώ στην αλλαγή των ρευμάτων από την κατασκευή του νέου μόλου, στις αμμοληψίες ή στις διαμορφώσεις της παραλίας με γκραίηντερ που περιστασιακά έβλεπα να γίνονται τα καλοκαίρια πού ερχόμουν στα Μάλια.

Εκείνο πάντως που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι η παραλία στους μόλους μπροστά στο νησάκι έχει βαθύνει, έχουν αποκαλυφθεί οι κοκκινόβραχοι στην παραλία και μπροστά από το ξενοδοχείο Sirens Beach η μικρή λιμνούλα (κοντά στον αγωγό σας) έχει εξαφανιστεί και είναι γεμάτη με άμμο.

Δεν ξέρω τι μπορείτε να κάνετε μαζί με το Λιμενικό για να διορθώσετε την κατάσταση. Εκείνο που μπορώ να διαπιστώσω είναι η αγανάκτηση των τουριστών που κοροϊδεύτηκαν από τις καρτ ποστάλ των Μαλίων με το όμορφο νησάκι και την γαλανή θάλασσα. Μπορείτε δε να είστε βέβαιος ότι όταν επιστρέψουν στην πατρίδα τους θα μιλήσουν για την μεγάλη απάτη και φυσικά η γαλανή σημαία στον Ποταμό δεν θα σας σώσει.

Προς το παρόν ας ελπίσουμε ότι η ίδια η φύση με τον αέρα και τα κύματα θα μας απαλλάξει από τα καταστροφικά αποτελέσματα των αφρόνων που δεν σκέπτονται και δεν σέβονται το περιβάλλον.

Ο ΛΕΥΚΟΤΣΙΚΝΙΑΣ ΜΑΣ

Τα τελευταία δύο χρόνια, τέτοι καιρό, παρατηρώ από το σπίτι μου στην παραλία ένα πολύ όμορφο φαινόμενο. Είναι η αποδημία των πουλιών σε πιο ζεστά κλίματα.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για την αποδημία σε άλλα κλίματα των πτηνών με το όνομα Λευκοτσικνιάς (Ergetta garzetta) και Σταχτοτσικνιάς (Ardea cinerea).

Τις τελευταίες μέρες του Αυγούστου αν βρεθήκατε στην παραλία μπορεί να παρατηρήσατε την εμφάνιση ενός Λευκοτσικνιά που είναι ο προπομπός της αποδημίας του σμήνους των λευκοτσικνάδων που θα περάσουν από τα νησάκια του Γιαλούρη και του Αφέντη Χριστού.

Αφού λοιπόν κάνει την βόλτα του πάνω από τα δύο νησάκια τελικά καταλήγει στο νησάκι του Αφέντη Χριστού. Εκεί θα κάνει περήφανα τις βόλτες του και θα περιμένει το ταίρι του που θα έλθει σε μια ή δυο μέρες.

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο Λευκοτσικνιάς είναι αρκετά κοινωνικός και ‘ανέχεται’ την παρουσία ανθρώπων γύρω του με αποτέλεσμα να μπορούμε να τον πλησιάσουμε σε μικρή σχετικά απόσταση.

Όταν έλθει και το ταίρι του θα κάνουν μια βόλτα και θα αναχωρήσουν.

Μερικές μέρες αργότερα εμφανίζονται τα κοπάδια που θα καθίσουν να ξεκουραστούν στο νησάκι του Γιαλούρη. Εκεί θα περιμένουν να έλθουν και κάποιοι Σταχτοτσικνιάδες που δεν είναι όμως πολλοί.

Δεν ξέρω αν οι τελευταίοι είναι οι αρχηγοί για το μακρινό ταξίδι αλλά μου έκανε εντύπωση ότι ήταν αυτοί που σήκωναν το κοπάδι με κατεύθυνση προς τα δυτικά. Τα εντυπωσιακότερο όμως όλων ήταν η συμπεριφορά τους. Αφού σήκωναν το κοπάδι παρατηρούσαν αν είχαν σηκωθεί όλα τα πουλιά και αν έβλεπαν έστω και ένα καθισμένο πάνω στο νησάκι τα επέστρεφαν όλα και περίμεναν. Θα έφευγαν μόνο αν όλα τα πτηνά σηκώνονταν να πετάξουν.

Περιττό είναι βέβαια το να σας πω πόσο όμορφο και πόσο εντυπωσιακό είναι το πέταγμά και το πέρασμά τους πάνω από τα δύο νησάκια. Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν την ανάρτηση αυτή απλώς σας δίνουν μια μικρή γεύση.

Ας ευχηθούμε λοιπόν καλό ταξίδι στα αποδημητικά πουλιά που περνούν πάνω από τα Μάλια και ας περιμένουμε του χρόνου τέτοιο καιρό να τα ξανανταμώσουμε.