Οι δύο Ελλάδες...

Επιστρέφοντας από τις διακοπές μου στα Μάλια της Κρήτης έφερα μαζί μου μια θλιβερή διαπίστωση για τους Αθηναίους και τους κατοίκους των μεγάλων αστικών κέντρων. Η σημερινή κρίση σε μεγάλο βαθμό χτυπά τα αστικά κέντρα ενώ η επαρχία ή τουλάχιστον οι αγροτικές και τουριστικές περιοχές λόγω της ιδιομορφίας του υφίστανται σε μικρότερο βαθμό τις συνέπειες της κρίσης και μπορούν να επιβιώσουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Όχι ότι και οι περιοχές αυτές δεν είχαν τον θλιβερό απολογισμό τους. Πολλά καταστήματα έχουν κλείσει και υπήρξαν  και τρεις αυτοκτονίες, στο διάστημα που βρισκόμουν εκεί , που οφείλονταν σε παράπλευρες συνέπειες της οικονομικής κρίσης.

Ένα σημείωμα που διάβασα στην εφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ» παρουσιάζει με αντικειμενικό τρόπο την αλήθεια αυτή που την βίωσα όχι μόνο εγώ αλλά και κάθε κάτοικος αστικών κέντρων που επισκέφθηκε το καλοκαίρι οποιαδήποτε τουριστική ή αγροτική περιοχή της Ελλάδος.

Όλο και περισσότεροι συμφωνούν με τις εκτι­μήσει που από μήνες έχουν διατυπωθεί από σοβαρούς οικονομικούς αναλυτές, που βλέ­πουν μακριά, χωρίς χρωματιστά γυαλιά, ότι η καταιγίδα που σαρώνει τη χώρα μας θα οδηγή­σει σε μια εντελώς άλλη κατάσταση απ' αυτήν που ξέραμε. Σε δύο Ελλάδες! Την Ελλάδα των αστικών κέντρων και την Ελλάδα της περιφέ­ρειας. 

Η πρώτη θα ζήσει πολύ σκληρά τις συνέ­πειες των αλλαγών που προκάλεσε και θα συνεχίσει να προκαλεί  η οικονομική κρίση. Θα είναι δύσκολη η επιβίωση...

Αντίθετα η Ελλάδα της περιφέρειας θα είναι σε πλεονεκτικότερη θέση. Το κηπάκι του κάθε κατοίκου που ζει σε αγροτικές περιοχές  συν το γεγονός ότι το κόστος της καθημερινότητας είναι πολύ πιο φτηνό σε σχέση με τις αστικές περιοχές και  τις μεγαλουπόλεις, δίνει μια ανάσα ζωής από την επιβάρυνση των οικογενειακών οικονομιών από τα άθλια οικονομικά μέτρα της σημερινής κυβέρνησης.  Η  αγροτική πα­ραγωγή και, το κυριότερο, ο τουρισμός, με προτεραιότητα στα νησιά, θα είναι αναγκαία οι δύο άξονες όπου θα κατευθυν­θούν πιο εύκολα οι όποιες μελλοντικές επενδύσεις ανασυγκρότησης της οικονομίας.  Κι αυτό ήδη αρχίζει να διαφαί­νεται. Μικρότερες είναι οι οικονομικές δυσκο­λίες στην περιφέρεια από τα μέτρα. Μια άλλη ένδειξη επιβεβαίωσης του γεγονότος αυτού είναι ότι ήδη πολλοί μετακομίζουν από την Αθήνα στην επαρχία, στο «χωριό» τους.

Η Ελλάδα των δύο ταχυτήτων είναι ένα αναπόφευκτο γεγονός της σημερινής κρίσης.

κγ

ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΜΑΛΙΑ

Δεν υπάρχει κανένας πλέον που να ακούει για τα Μάλια και να μην σκέφτεται τις ορδές των νεαρών τουριστών που κάνουν κυριολεκτικά κατάληψη στα μπαράκια του κεντρικού παραλιακού δρόμου, προκαλώντας αναστάτωση, επεισόδια και φασαρία. 

Τα Μάλια, ή τουλάχιστον αυτό που πουλάει πλέον στα δελτία ειδήσεων και τα «διαφημιστικά»  φυλλάδια των τουριστικών πρακτόρων, είναι ότι αποτελεί  τον  κατεξοχήν προορισμός για νέους τουρίστες, που μπορούν να "τη βγάλουν" όλη μέρα στην παραλία, να κυκλοφορούν με τις «γουρούνες» τρέχοντας ατιμώρητα -και όποιον πάρει ο χάρος-  και το βράδυ να ξεφαντώσουν  κυκλοφορόντας με ένα ποτό στο χέρι,  σε κατάσταση παραληρήματος, ατιμωρησίας και πολλές φορές με αδαμιαία περιβολή (!!!) κάνοντας  το όποιο κέφι τους.  Αυτή είναι δυστυχώς εικόνα που βγαίνει προς τα έξω. 

Νομίζω όμως ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο αδικούμε σοβαρά τα Μάλια και τον αγώνα των σωστών επιχειρηματιών που προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα σε ένα περιβάλλον, ως επί το πλείστον,  χαμηλών προδιαγραφών τουρισμού. Τα σφάλματα που έγιναν στο παρελθόν είναι πολλά και οι δυνατότητες διαμόρφωσης ενός άλλου αναπτυξιακού κλίματος δύσκολες χωρίς την ουσιαστική θέληση των δημοτικών αρχόντων, της αστυνομίας και του συνόλου των επιχειρηματιών.

Όχι ότι τα Μάλια δεν έχουν την δυνατότητα να αντιστρέψουν το κλίμα. Άλλωστε και η προσπάθεια του χειμώνα των «Σαρπιδονίστας» να ομορφύνουν  τα Μάλια έδειξε ότι αν υπάρχει διάθεση, μεράκι και θέληση μπορεί να γίνουν πολλά. Και αξίζουν πράγματι θερμά συγχαρητήρια σε όλους γιατί φέτος τα Μάλια είναι πολύ πιο όμορφα από κάθε άλλη φορά.

Ας μην λοιπόν περιοριστούμε στην προβαλλόμενη «κακή» εικόνα γιατί  υπάρχει και μια  άλλη εικόνα, που δεν προβάλλεται ιδιαίτερα και θα πρέπει δυστυχώς  να την ανακαλύψει ο επισκέπτης μόνος του. Να περιπλανηθεί στα γραφικά σοκάκια, και την μέρα αλλά και το βράδυ,  να δει τις μικρές γραφικές εκκλησίες, να δει τις γιαγιάδες να "βεγγερίζουν" έξω από την πόρτα των σπιτιών τους και να ανακαλύψει τις όμορφες ταβερνούλες με πραγματικά παραδοσιακό χρώμα και άψογη εξυπηρέτηση. 

Και αν βρεθεί, την ώρα της δύσης του ήλιου, στην παραλία του Αλμυρόλακου κοντά στο γραφικό νησάκι με το ξωκλήσι του Αφέντη Χριστού, να απολαύσει τα χρώματα ενός πανέμορφου ηλιοβασιλέματος. 

Γιατί αυτά είναι τα πραγματικά Μάλια και όχι αυτά που θέλουν να μας σερβίρουν οι κάθε λογής τουριστικοί πράκτορες.

 Κων. Γραικιώτης

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΟΥΡΟΥΝΕΣ

“Μια ευκαιρία ανάπτυξης θεματικού τουρισμού με τις “γουρούνες”

Πρόεδρος Συλλόγου Ενοικιαζόμενων Αυτοκινήτων και Μοτοσικλετών Ν. Ηρακλείου

Του Γιάννη Ζωράκη

Σε ευκαιρία για την ανάπτυξη του τουρισμού μπορούν να αποδειχθούν οι περίφημες “γουρούνες” που το καλοκαίρι βρίσκονται κατά πλειοψηφία στα Μάλια.

Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει ο πρόεδρος του συλλόγου ενοικιαζόμενων αυτοκινήτων και μοτοσικλετών νομού Ηρακλείου Candia κ. Γιώργος Μπαμιεδάκης, αναφερόμενος στις δυνατότητες χρήσης του συγκεκριμένου μέσου.

Αξίζει να σημειωθεί πως η χρήση για τις “γουρούνες” αποτελεί κάθε χρόνο πηγή πολλών προβλημάτων κυρίως για τα Μάλια, εξαιτίας της λαθεμένης διαχείρισης που πραγματοποιούν οι ενοικιαστές. Πάρα πολλές είναι οι φορές, που το θέμα έχει συζητηθεί, ενώ πολύ περισσότερες η χρήση της λεγόμενης γουρούνας, τουλάχιστον στις τουριστικές περιοχές, έχει “δαιμονοποιηθεί”. Αρκετά συχνά λαμβάνονται αποφάσεις για τον περιορισμό χρήσης τους, ενώ σχεδόν κάθε χρόνο επεισόδια με “γουρούνες” καταγράφονται από εθνικά και διεθνή Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Σύμφωνα με τον κ. Μπαμιεδάκη ωστόσο, κανένας από τους εμπλεκόμενους φορείς δεν ασχολείται με τις δυνατότητες προώθησης ορθής χρήσης του συγκεκριμένου μέσου, που μπορεί να έχει πολλαπλά οφέλη για τον τουρισμό.

Νομικό Πλαίσιο

Νόμιμη, στην συντριπτική πλειοψηφία των οχημάτων, θεωρείται η χρήση της “γουρούνας” όπως εξηγεί ο κ. Μπαμιεδάκης.

Σύμφωνα με τα όσα υποστηρίζει ο πρόεδρος του συλλόγου, ο νόμος αφήνει κάποια κενά, αναφορικά με τα οχήματα μεγαλύτερα από τα 50 κυβικά εκατοστά.

Ελάχιστες ωστόσο είναι οι “γουρούνες” που κυκλοφορούν στο νομό Ηρακλείου με κινητήρες μεγαλύτερους των 50 κυβικών εκατοστών.

“Υπάρχει ένα νομικό κενό σε σχέση με τη χρήση της γουρούνας, η οποία δεν απαγορεύεται από τα γραφεία ενοικιάσεως, απλά δεν υπάρχουν ακριβείς διευκρινίσεις” διευκρινίζει ο κ. Μπαμιεδάκης, τονίζοντας:

“Παρʼ όλα αυτά ο νόμος είναι ξεκάθαρος σε σχέση με τις γουρούνες 50 κυβικών, για τις οποίες δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα. Ο συγκεκριμένος τύπος των τετράτροχων αυτών αποτελεί τη συντριπτική πλειοψηφία οχημάτων στο νομό, αφού ελάχιστες είναι οι γουρούνες που κυκλοφορούν μεγαλύτερου κυβισμού”.

Ευκαιρία

Μια μεγάλη ευκαιρία υποστηρίζει ο κ. Μπαμιεδάκης πως μπορεί να κρύβει η χρήση γουρούνας στο νομό Ηρακλείου.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του συλλόγου, ο συγκεκριμένος τύπος τετράτροχου οχήματος αποτελεί αντικείμενο “λατρείας” για χιλιάδες ανθρώπων, οι οποία αναζητούν τη περιπέτεια στη χρήση της.

Σύμφωνα με τον κ. Μπαμιεδάκη, η ανάπτυξης της χρήσης γουρούνας στο Ηράκλειο σε επίπεδο θεματικού τουρισμού, θα μπορούσε να προωθηθεί με ειδικά προγράμματα, αλλά και να ενδυναμώσει ένα σημαντικό κομμάτι του τουριστικού τομέα στο νομό Ηρακλείου.

“Παντού στην Ευρώπη, οι γουρούνες χρησιμοποιούνται για θεματικό τουρισμό” τονίζει ο κ. Μπαμιεδάκης, προσθέτοντας:

“Θεωρώ πως ο νομός Ηρακλείου αποτελεί μοναδική ευκαιρία για την ανάπτυξη συγκεκριμένων μορφών τουρισμού που θα βασίζονται στη χρήση γουρούνας. Αντί να δαιμονοποιούμε μια κατάσταση, μπορούμε με κατάλληλη συνεργασία όλων των φορέων, να προχωρήσουμε σε δράσεις και προγράμματα που θα αναβαθμίσουν το τουριστικό μας προϊόν, αλλά και θα αποτελέσουν τρόπο σημαντικής αύξησης των εσόδων πάρα πολλών κλάδων”.

Είδος πολυτελείας

Ακριβότερη ακόμα και από την ενοικίαση τζιπ, είναι η ενοικίαση γουρούνας σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, αλλά και στην Αφρική.

Στην Ευρώπη ειδικότερα, οι ενοικιαστές αυτοκινήτων και μοτοσικλετών έχουν ήδη ανακαλύψει την ευκαιρία από τη χρήση του συγκεκριμένου οχήματος και προχωρούν σε σημαντικότατες ενέργειες προώθησης του.




Η ενοικίαση εντάσσεται σε προγράμματα θεματικού τουρισμού, ενώ οργανωμένες εκδρομές πραγματοποιούνται προκειμένου οι επισκέπτες διαφόρων χωρών να γνωρίσουν μέρη όπου δύσκολα θα μπορούσε αυτοκίνητο ή ακόμα και τζιπ να προσεγγίσει. Ανάλογες εκδρομές διοργανώνονται και στην Αφρική, όπου οι γουρούνες σε κάποιες περιπτώσεις αντικαθιστούν τα τζιπ και χρησιμοποιούνται για “μίνι σαφάρι” σε χωμάτινες διαδρομές.

“Θεωρώ απίστευτο διάφορες χώρες του κόσμου να έχουν ανακαλύψει αυτή την ευκαιρία κι εμείς ακόμα να αναζητούμε τρόπους για απαγόρευση ή περιορισμό της χρήσης της” τονίζει ο κ. Μπαμιεδάκης, τονίζοντας: “Πιστεύω πως πρέπει επιτέλους να κοιτάξουμε μπροστά και να προχωρήσουμε σε ενέργειες για το μέλλον μας κι όχι σε ενέργειες που θα μας γυρίζουν πίσω χωρίς κανένα όφελος”.

Πηγή:
http://www.patris.gr/articles/178145/

ΔΩΣΤΕ ΜΟΥ ΠΙΣΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ

Έλαβα σήμερα ένα e-mail απόγνωσης από ένα ΕΛΛΗΝΑ και επειδή αυτά τα ακούω και από πολλούς άλλους σας το παρουσιάζω για να προβληματιστείτε για το μέλλον αυτού του τόπου. Διαβάστε το λοιπόν με προσοχή και βάλτε στην θέση αυτού του ανθρώπου τον εαυτό σας.

Θέλω πίσω το σπίτι μου και όλα όσα μου ανήκουν.

Θέλω πίσω την βιοτεχνία μου, που μου την έκλεισαν οι Κινέζοι μετά από υπογραφή Σημίτη για εισαγωγές από Κίνα ειδών που εγώ και τόσοι άλλοι παράγουμε εδώ και χρόνια και μάλιστα είδη κλάσεις ανώτερα ποιοτικότερα και ανθεκτικότερα.

Θέλω πίσω την υγεία μου, που την έχασα από το καθημερινό άγχος αν θα καταφέρω μέσα στη βιοπάλη να βγάλω τα προς το ζειν για την οικογένεια μου επειδή ΟΛΑ μου τα παίρνουν η ΔΕΗ, το ΤΕΒΕ, η ΕΥΔΑΠ, η τηλεφωνία και οι τράπεζες αφού ΤΕΛΙΚΑ αναγκάστηκα να βγάλω κάρτες για να ζήσουμε εγώ και η οικογένειά μου ενώ πριν δεν χρωστούσαμε σε κανένα και βάζαμε και κάτι στην άκρη για μια ώρα ανάγκης.

Θέλω πίσω τους παιδικούς μου φίλους, που αν κι επιστήμονες, φημισμένων οργανισμών, ιδρυμάτων και πανεπιστημίων του εξωτερικού, είτε πέθαναν από το άγχος τους όταν επέστρεψαν στην Ελλάδα, είτε αναγκάστηκαν να ξαναφύγουν και να ξενιτευτούν ρίχνοντας μαύρη πέτρα πίσω τους και αναθεματίζοντας την ώρα που η νοσταλγία της πατρίδας τους έφερε πίσω.

Θέλω πίσω τις καλοκαιρινές μου διακοπές που από το 1981 σταμάτησα να κάνω σαν άνθρωπος επειδή άλλαξε η κατάσταση και τα νοίκια από 2.500 δραχμές εκτινάχτηκαν στις 30.000, το ψωμί από 10 δραχμές στις 100, το ρεύμα από 300 δραχμές το δίμηνο στις 9.000.

Θέλω πίσω τις παραλίες μας, που αποκλείστηκαν με συρματοπλέγματα και πλέον ανήκουν σε ανθρώπους ενός «ανώτερου θεού».

Θέλω πίσω τα ελαιόδεντρα που υπήρχαν στα πεζοδρόμια προτού τα αλλάξουν με νερατζιές και λεύκες.

Θέλω πίσω την πλατεία Ομονοίας στην κατάσταση που την παρέλαβαν και ήταν το κόσμημα της ΑΘΗΝΑΣ ΜΑΣ, πριν την χαλάσουν για να την μετατρέψουν από νύφη σε φτηνή πόρνη και στέκι εμπόρων ναρκωτικών κάτω από την ανοχή του Ελληνικού Κράτους.

Θέλω πίσω την παραλιακή οδό Ποσειδώνος από το ύψος του Φλοίσβου, όπως ήταν πριν την καταστρέψουν για να περάσει το ΑΧΡΗΣΤΟ τραμ, έτσι για τα μάτια του Κόσμου για ΕΝΑ (1) μόνο μήνα στην Ολυμπιάδα.

Θέλω πίσω την ελευθερία μου να κυκλοφορώ τα βράδια ότι ώρα μου αρέσει με την οικογένειά μου και να πηγαίνω όπου θέλω χωρίς τον φόβο ότι κάποιος από εμάς θα πάθει κάτι κακό από τους χιλιάδες διάσπαρτους και πανέτοιμους για φόνο κακοποιούς εγχώριας και διεθνούς παραγωγής.

Θέλω πίσω την ελευθερία μου να κοιμάμαι στην βεράντα μου με ανοιχτή την πόρτα χωρίς κάποιοι κακοποιοί να εισβάλλουν στο σπίτι μου να με μαχαιρώσουν και να απειλήσουν την ακεραιότητα της οικογένειάς μου.

Θέλω πίσω την ασφάλεια που αισθανόμουνα να φεύγω ανέμελος από το πατρικό μου σπίτι που βρίσκεται στο χωριό και όταν γυρίζω πίσω να το βρίσκω έτσι όπως το άφησα και όχι λεηλατημένο και κατεστραμμένο από τους αλλοδαπούς κακοποιούς που γέμισαν την χώρα μας και την αστυνομία να μου λέει ότι είναι ένα συνηθισμένο φαινόμενο .

Θέλω πίσω όλα αυτά που οι κυβερνήσεις μου στέρησαν, κάνοντας ότι ήθελαν χωρίς να με ρωτήσουν και με αποτέλεσμα να μην έχω πια τίποτα να δείξω στα παιδιά μου σχετικά με το πώς ζούσαμε και πως βιώναμε την αληθινή ελευθερία, την πατροπαράδοτη φιλοξενία και την παντελή έλλειψη καχυποψίας.

Θέλω πίσω την επιλογή μου μετά την δουλειά να φτιάχνω και να πουλάω ότι θέλω χωρίς να είμαι αναγκασμένος να πληρώνω ΦΠΑ και να βγάλω άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος εφόσον δεν κλέβω αλλά κάνω κάτι τίμιο με δικό μου ρίσκο εάν θα πουλήσω ή όχι. Ας αναρωτηθείτε πόσα μικρά πάμπτωχα παιδιά έβγαλαν τα πρώτα τους λεφτά με αυτό τον τρόπο και σπούδασαν και έγιναν ονομαστοί επιστήμονες χρήσιμοι στην κοινωνία.. Ποιός σας έδωσε το δικαίωμα να μας στερείτε την ανθρώπινη επιβίωση μας;

Θέλω πίσω την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ, την ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ, τα παλιά αναγνωστικά βιβλία του δημοτικού, του γυμνασίου, του Λυκείου για να διδάσκονται τα παιδιά μου με την ίδια μέθοδο που μεγαλώσαμε όλοι μας, με ιστορίες του Παπαδιαμάντη, του Μυριβήλη, της Πηνελόπης Δέλτα, με την ποίηση του Παλαμά, του Δροσίνη, αλλά και του Σεφέρη, του Ρίτσου και του Ελύτη και άλλων ΕΛΛΗΝΩΝ κι όχι με τον Αρμπέν (?) στην χώρα της Χωχαρούπας. Πρέπει πάση θυσία να εκπορνευτούμε;

Θέλω πίσω τον εαυτό μου και το αυθόρμητο γέλιο μου, που δεν το έχασα μόνος μου αλλά μου το ΕΚΛΕΨΑΝ όλες οι κυβερνήσεις, καθεμία με τον τρόπο της καθώς και οι κάθε λογής ΛΑΘΡΟΑΛΛΟΔΑΠΟΙ που κυκλοφορούν στην περιοχή μου ΟΛΕΣ τις ώρες της ημέρας ώστε πλέον δεν βλέπω ΚΑΝΕΝΑ Έλληνα από τα μέρη μου για να μιλήσω αλλά μόνο Πακιστανούς, Ρώσους, Αλβανούς, Κινέζους, Βούλγαρους και κάθε καρυδιάς καρύδι.

Κι όμως δεν είμαι εγώ αυτός που μετανάστευσα ούτε είμαι εγώ αυτός που πλήρωσε κάποιο δουλέμπορο για να με πετάξει στην Ελληνική θάλασσα. Δυστυχώς όμως οι κυβερνήσεις μας με κατάντησαν μετανάστη στον τόπο μου, στην γειτονιά μου και για αυτό την πλήρη ευθύνη έχουν αυτοί όλοι που μας κυβέρνησαν από το 1991 και μετά.

Σόδομα και… Γόμαρα

Καταντά εκνευριστική η συνεχώς επαναλαμβανόμενη «θερινή» είδηση: «Μεθυσμένοι Άγγλοι τουρίστες πρωταγωνιστούν σε έκτροπα», στη Ρόδο, στην Κρήτη, στην Κέρκυρα, στην Κύπρο και λοιπούς «εξωτικούς» προορισμούς. Σύνηθες φαινόμενο το να «κατεβάζουν τα βρακιά τους» τα κακόμοιρα αυτά παιδάκια και να επιδεικνύουν στις κάμερες το κάλλος και τον…κάλο τους. Ήδη Άγγλος υπουργός συνέστησε ψυχραιμία και… σύνεση στον ανθό της πατρίδας του. Το ίδιο συμβαίνει και σ’ όλους τους μεσογειακούς προορισμούς, που ξεβράζονται αφιονισμένοι νεαροί Άγγλοι. Και δεν είναι τυχαίο το γεγονός.


Η Αγγλία διαλύεται κυριολεκτικά από ηθική και πνευματική σήψη. Και πώς αλλιώς όταν σ’ αυτήν την χώρα χρίονται επίσκοποι της τάχα Αγγλικανικής Εκκλησίας λεσβίες, θηλύγλωσσοι και νομιμοποιούνται ανθρώπινες διαστροφές. Χωρίς μεταφυσική ελπίδα και νόημα ζωής ο λαός αυτής της χώρας καταρρέει εν θριάμβω, μπαζώνει το κενό επιδιδόμενος σε «λασπόλουτρα». (Ναρκωτικά, αλκοολισμός, άκρατος ηδονισμός, εγκληματικότητα). Η χώρα αυτή βιώνει απόλυτα το πασίγνωστο, υπό του Ντοστογιέφσκι λεχθέν, «χωρίς Θεό όλα επιτρέπονται». Δρέπουν τις δάφνες και της λεγόμενης σεξουαλικής αγωγής, που εφαρμόζουν στην εκπαίδευσή τους από την ηλικία των 5 ετών, οι Άγγλοι. Είναι τα «οψώνια της αμαρτίας», η αποφορά της θανατίλας, καθώς λέει ο απ. Παύλος (Ρωμ. 6,23) και έρχονται οι ημέτεροι γνωμηγήτορες του άκρατου προοδευτισμού και εκλαμβάνουν τα αγγλικά βοθρολύματα ως αξιομίμητο εκπαιδευτικό σύστημα και διατείνονται ότι «οι Άγγλοι μάς βάζουν τα γυαλιά» στο θέμα αυτό. (Αγαπητός φίλος που έζησε τα παιδικά του χρόνια στη Σουηδία, προσπαθεί ακόμη να ξεπεράσει την εφιαλτική εμπειρία και τον πανικό που έζησε, όταν τους ανάγκαζαν, στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, να παρακολουθούν γέννες παιδιών ή αλογόκριτες διηγήσεις σεξουαλικής αγωγής. Μεγάλωσε με κατεστραμμένη την παιδική αθωότητα. Μίλησε για ένα είδος πνευματικού βιασμού). Ας ανησυχήσει όμως η…μητέρα Αγγλία για το επίπεδο των παιδιών της. Εμείς, εξάλλου, γι’ αυτό έχουμε προοριστεί: να καταντήσουμε περιφερειακό εθνάριο του ευρωπαϊκού χώρου, όπου θα καταφθάνουν, κάθε καλοκαίρι, τα τουριστικά στίφη του «πολιτισμένου» Βορρά και θα εναποθέτουν, τις ηθικές τους ακαθαρσίες.(Αναφέρομαι στο συγκεκριμένο είδος του πάμφθηνου σκουπιδοτουρισμού και όχι στους χιλιάδες ευπρεπείς ξένους που τιμούν και σέβονται τον τόπο μας ).

Η είδηση λοιπόν, δεν είναι ξεγύμνωμα των Αγγλοπαίδων. Το τρομακτικό είναι πως όλο αυτό το ευρωπαϊκό ναυάγιο έρχεται εδώ, στην πατρίδα μας, και πράττει όσα πράττει, γιατί κάποιοι αλλοδαποί και ημεδαποί ταξιδιωτικοί πράκτορες, τους προδιαθέτουν για επίσκεψη περίπου στα Σόδομα και Γόμορα.

Ο νεαρός Ευρωπαίος ξεκινά για τη θερινή του ανάπαυλα γνωρίζοντας ότι πηγαίνει σ’ ένα μέρος όπου όλα επιτρέπονται, ατιμώρητα σχεδόν. Αφικνούμενος στα τριτοκοσμικά κατ’ αυτόν Βαλκάνια, αποβάλλει τα όποια κελύφη ανθρωπιάς, αξιοπρέπειας και ντροπής διαθέτει, γιατί αυτό του έχουν διαμηνύσει οι διεφθαρμένοι σωματέμποροι των εθνών. «Έχουμε υποδουλωθεί στην φιλοχρηματία σε τέτοιο σημείο που ο καθένας μας ξεπουλάει την ψυχή του για το κέρδος, χωρίς να εξετάζει από πού προέρχεται». Λόγια σοφά, που εξεικονίζουν την ψυχοφθόρο δύναμη της πλουτομανίας που έχει κατακυριεύσει την «τουριστική» κυρίως Ελλάδα.

Καταφεύγω και σ’ ένα κείμενο των Πατέρων που είναι οι σημαντικότεροι και εκλεκτότεροι κοινωνικοί αναλυτές και ψυχαναλυτές που ανέδειξε ποτέ ο κόσμος. Γράφει ο Μέγας Βασίλειος στην ομιλία του «προς τους πλουτούντας»: «Έως πότε χρυσός των ψυχών η αγχόνη, το του θανάτου άγκιστρον, το της αμαρτίας δέλεαρ; Έως πότε πλούτος, η του πολέμου υπόθεσις (=αιτία), δι’ ον χαλκεύεται (=κατασκευάζεται) όπλα, δι’ όν ακονάται ξίφη; Διά τούτου (δηλ. του πλούτου) συγγενείς αγνούσι φύσιν, αδελφοί κατ’ αλλήλων φονικόν βλέπουσι… Τις εστίν ο του ψεύδους πατήρ; Τις ο πλαστογραφίας δημιουργός; Τις ο την επιορκίαν γεννήσας; Ουχ ο πλούτος; Ουχ η επί τούτου σπουδή». Αυτός, «ο του ψεύδους πατήρ», ο πλούτος, μεταμόρφωσε, όπως η Κίρκη τους συντρόφους του Οδυσσέα, σε χοίρους της κερδοσκοπίας τους κάποτε αγαθούς νησιώτες. Παλιά οι ξένοι, γνωστοί για την αρχαιολατρία τους έρχονταν για να θαυμάσουν τα ένδοξα ερείπια. Αντίκριζαν τα ασβεστωμένα ξωκλήσια και ένιωθαν πως ο τόπος αυτός αποπνέει μιαν αρχοντιά «κατά τι ανώτερη των Λουδοβίκων». Υπήρχαν σημεία απομακρυσμένα όπου έβρισκαν καταφύγιο οι έκφυλοι και οι …γυμνοσάλιαγκες, αλλά ο υπόλοιπος τόπος και «τρόπος» διατηρούσε αλώβητη τη μεγαλοπρεπή απλότητά του. «Αν τα δάκτυλά μας δεν ήταν μουδιασμένα από τόσων αιώνων δουλεία (και δεν εννοώ μόνον τη σουλτανική, που γι’ αυτήν επιτέλους ανέκαθεν υπήρχαν Κολοκοτρωναίοι ικανοί να την αποβάλουν με σκέτο σαπουνόνερο), θα διατηρούσαμε κάποιαν οικειότητα με τη μυστική συναλλαγή των φυσικών στοιχείων και δε θα εκλαμβάναμε το Αιγαίο για γραφικότητα». («Τα κορίτσια»).

Εμπρηστές του τόπου μας πια, χάσαμε και το γραφικό Αιγαίο που θωρούσε ο ποιητής Ελύτης. Πάνω στην ομορφιά που απομένει, χτίζονται «συγκροτήματα κατοικιών», για Ευρωπαίους χασομέρηδες και ημεδαπούς σαλταδόρους, δίπλα στα «ρόδινα ακρογιάλια» αναγείρονται σαχλομάγαζα, για να ξεβρακώνεται το διεθνές σκουπιδαριό: «Θορυβεί με έναν απαίσιο βόμβο, εμπίπτει σε καθετί που έχει βλαστήσει πάνω στη γη και το ρημάζει εν ονόματι της προόδου. Είμαστε στην ιστορική εκείνη ώρα του πολιτικού και πολιτιστικού ανταγωνισμού του ποιος θα προφτάσει να καταστρέψει πιο ριζικά τους θεσμούς μας, είτε λέγονται γλώσσα αυτοί, είτε λέγονται παιδεία, είτε λέγονται πίστη, είτε, με μια λέξη, λέγονται ιστορική υπόσταση. Ξεχαρβάλωμα και ξεπούλημα στους ξένους». (Τ.Λιγνάδης, «Το μυστήριο, το κάλλος και η ιθαγένεια του τοπίου» εκδ. Ακρίτας, σελ. 202). Όταν βυσσοδομούν και ασελγούν μες στο σπίτι σου, φταις εσύ που τους προσκαλείς και αν καταπίνεις τις ασχημονίες, γιατί σου αφήνουν χρήματα, τότε είσαι χειρότερος από αυτούς.

Πριν από 50 χρόνια (εποχή που μακαρίζεται μπροστά στη δική μας), έγραψε ο Κόντογλου ένα κείμενο για τον τουρισμό με τίτλο «Ο μύθος του χταποδιού. Χαμογελαστοί εχθροί». Διαβάζω: «Και δεν έφταξε το ότι ο τουρισμός γέμισε τα μουσεία από ένα πλήθος από ανθρώπους κάθε φυλής, που χαζεύουνε μ’ ένα φυλλάδιο στο χέρι και με μια φωτογραφική μηχανή στον ώμο τους, δεν έφταξε… το ότι δεν απόμεινε κανένα μυστήριο του αρχαίου κόσμου κρυμμένο, μήτε τάφος που να μην ανοίχθηκε για να κοιτάξουνε μέσα οι νυσταγμένοι περιηγητές, αλλά μπαίνουν και μέσα στις εκκλησιές και τα ρημοκλήσια που τα προσκυνά ο λαός μας, και στέκονται δίχως να κάνουνε τον σταυρό τους, με τα χέρια πίσω, αδιάφοροι και ανύποπτοι για το πού πατάνε οι δυστυχείς και πού βρίσκονται». «Φτωχέ» Κόντογλου, που να ζούσες σήμερα και να έβλεπες τα μασκαριλίκια της εποχής μας, τους προοδευτισμούς και τα ξεβρακώματα, τα «Σόδομα και… Γόμαρα», όπως τα ονομάζει η μεγαλοφυής «αγραμματοσύνη» του στρατηγού Μακρυγιάννη.

Νατσιός Δημήτρης
δάσκαλος-Κιλκίς
27-7-2009

http://antibaro.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=5521&catid=66&Itemid=131